หลินหรูเฟิงรับมาดูแล้วตาแทบถลน: "ของเหล่านี้ท่านอ๋องได้มาจากที่ใดกัน?"
หนิงกูโจวไม่ปิดบังเขา: "อ๋องเฟยแย่งชิงมาได้"
หลินหรูเฟิง: "!!!!!!”
หนิงกูโจวมองเขา: "เจ้ามีความเห็น?"
หลินหรูเฟิงรีบโบกมือ: "กระหม่อมไม่กล้า! อ๋องเฟยทรงฤทธิ์!"
นางดุร้ายถึงเพียงนี้ เขาตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้จะไม่เอ่ยถึงเรื่องเสี่ยวจิ้นต่อหน้านางอีก
หนิงกูโจวเลิกคิ้วเล็กน้อย: "อืม นางดีจริงๆ"
หลินหรูเฟิงถึงกับรู้สึกว่า นายของตนตกอยู่ในบ่วงรักเสียแล้ว ไม่ว่า ถังเมี่ยวซินทำสิ่งใด เขาก็ล้วนเห็นว่าถูกต้อง
เขาหัวเราะเบาๆ: "ดูท่า จวนโหวหมื่นครัวเรือนที่ให้อ๋องเฟยแต่งแทนมาแต่แรกนั้น คือการทำความดีอันยิ่งใหญ่"
"หากแต่แรกแต่งเข้ามาคือ ถังเจียงเซียน เกรงว่า..."
สายตาอบอุ่นของหนิงกูโจวตวัดมา เขารีบหุบปาก: "ใต้หล้านี้ มีเพียงอ๋องเฟยเท่านั้นที่คู่ควรกับท่านอ๋อง นอกนั้นล้วนเป็นคนโง่เขลาไร้ค่า!"
สีหน้าหนิงกูโจวผ่อนคลายลงเล็กน้อย: "ไปทำงานเถิด!"
หลินหรูเฟิงยิ้ม: "หากไท่จื่อทรงรู้ว่า ร้านค้าเหล่านี้ตกไปอยู่ในมือของไท่จื่อองค์ที่สอง ทั้งสองพระองค์คงต้องทะเลาะกันจนตาแดงแน่"
สายตาหนิงกูโจวเย็นเยียบ: "เพียงแค่สุนัขกัดสุนัขเท่านั้น"
หลินหรูเฟิงหันหลังจะไปจัดการเรื่องเหล่านี้ หนิงกูโจวพูดอีก: "หากพรุ่งนี้มีผู้ใดมาที่จวนอ๋องก่อเรื่อง ทำลายชื่อเสียงของอ๋องเฟย"
"ไม่ว่าใคร ก็ให้ไล่ตีออกไปให้หมด"
หลินหรูเฟิงได้กลิ่นข่าวลืออีกครั้ง: "ผู้ใดกล้าหาญถึงเพียงนั้น กล้ามาป้ายสีอ๋องเฟย?"