จิ่งสื่อหยูแทบร้องไห้ไร้น้ำตา ฮ่องเต้เฉิงหมิงให้ถังเมี่ยวซินเข้ารับการศึกษาในสำนักศึกษาแห่งชาติ ช่างเป็นหายนะของสำนักศึกษาแห่งชาติจริง ๆ!
หากเขาไม่คอยเฝ้าดูนางไว้ เขาเชื่ออย่างยิ่งว่าไม่เกินสิบวัน นักศึกษาในสำนักศึกษาจะต้องบาดเจ็บขาดแขนขาดขาเกินครึ่งอย่างแน่นอน!
แต่ที่สำคัญ เขาจะเฝ้าดูนางไว้ได้จริงหรือ?
เขากล่าวเสียงเบา: “นักศึกษาในสำนักศึกษาแห่งชาติต่างเป็นคนเก่งกาจของจักรวรรดิ หากล้วนถูกท่านเล่นจนตายหมด ข้าก็ไม่รู้จะไปคารวะอาจารย์ใหญ่กับฝ่าบาทอย่างไร”
“อีกอย่าง ท่านเข้ารับการศึกษาในสำนักศึกษาก็เพียงมาเล่น ไม่ได้เล่าเรียนจริง ๆ ขอรับ หากท่านเป็นศิษย์ในบังคับของข้า ก็จะไม่มีใครมาว่ากล่าวเรื่องการเล่าเรียนของท่านหรอกขอรับ!”
ถังเมี่ยวซินจ้องเขาเขม็ง: “เจ้าพูดจาเช่นนี้มีความหมายว่ากระไร ข้ารับพระราชโองการมาเล่าเรียน เจ้ากลับสงสัยว่าข้าจะก่อเรื่องชกต่อยในสำนักศึกษา ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”
จิ่งสื่อหยู: “...”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วอธิบาย: “ข้ารู้ว่าท่านมีนิสัยอ่อนโยนและบริสุทธิ์ ไม่ชอบการชกต่อย แต่ข้ากลัวว่านักศึกษาบางคนไม่มีสายตามาแต่ตัว จะไปก่อเรื่องยั่วโทสะท่าน!”
การเอ่ยคำที่ขัดกับความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานใจยิ่งนัก!
ถังเมี่ยวซินยิ้มให้เขา: “ไม่เป็นไร หากมีผู้ใดมารังแกข้าจริง ข้าก็จะช่วยสำนักศึกษาแห่งชาติสั่งสอนให้พวกเขารู้จักการเป็นคน”
จิ่งสื่อหยู: “...”
เอาละ วิธีสั่งสอนคนของนางหยาบคายและตรงไปตรงมาเพียงใด เขาซาบซึ้งใจยิ่งนัก หลี่ชิงซานคือตัวอย่างที่มีชีวิต
เขาลอบอธิษฐานในใจให้เหล่านักศึกษาแห่งชาติมีสายตา อย่าได้ไปก่อกวนนางเป็นอันขาด!