หนิงกูโจวเหลือบตามองถังเมี่ยวซินอย่างเย็นชา แม้จะรู้ว่านางจงใจหาทางลงให้ตนเอง แต่เขาก็ยังอยากจะตีเอานางสักที
แต่ซูเล่อเทียนกลับคิดว่านี่คือนางพี่สาวแสดงไมตรีต่อเขา หางแทบจะชี้ฟ้า
เขายิ้มบางๆ พูดว่า "ข้าน้อยพร้อมจะฟังอยู่แล้ว"
ถังเมี่ยวซินเอ่ยเสียงเรียบ "วันนี้ตอนข้ามาที่นี่ ข้าสังเกตเห็นบ่อเก็บปุ๋ยนี้ เพราะอากาศร้อน จึงมีแก๊สออกมาพอสมควร"
"ข้าเลยติดตั้งอุปกรณ์ง่ายๆ ไว้ที่นี่ เมื่อมีคนเดินผ่านไปมาครบสองรอบ รวมกันเกินยี่สิบคน อุปกรณ์ก็จะถูกกระตุ้น"
"ตอนที่ไท่จื่อและพวกเดินผ่านมาคิดเป็นครั้งหนึ่ง ตอนกลับไปก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง"
"เมื่ออุปกรณ์ถูกกระตุ้น ก็จะเกิดเปลวไฟขึ้น แก๊สนี้ติดไฟได้ หากใช้ไฟจุดโดยตรง ก็จะเกิดการระเบิด"
ซูเล่อเทียนฟังแล้วมึนงง "แก๊สคืออะไร?"
ถังเมี่ยวซินรู้ว่ายุคนี้ยังไม่มีคำนี้ จึงพูดว่า "ก็คือสิ่งปฏิกูลต่างๆ ที่กองรวมกัน แล้วหมักหมมจนเกิดเป็นแก๊สชนิดหนึ่ง"
ซูเล่อเทียนถามอีก "การหมักหมมคืออะไร?"
ถังเมี่ยวซินพูดเรื่องนี้เพื่ออธิบายให้หนิงกูโจวฟังเท่านั้น คิดว่าพูดจบก็จบ
นางไม่คิดว่าเขาจะถามไม่จบไม่สิ้น!
นางจ้องเขาเขม็ง พูดเสียงแข็ง "ถ้าไม่เข้าใจก็ไปอ่านหนังสือในหอสมุดเถิด จะถามมากมายอย่างนี้ให้ดูโง่เขลาไปทำไม?"
ซูเล่อเทียน: "..."
หนิงกูโจวเห็นถังเมี่ยวซินด่าโต้ซูเล่อเทียน ก็รู้สึกสบายใจขึ้น จึงตัดสินใจไม่ถือสาท่าทีของนางเมื่อครู่