แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะไม่เหมือนกับที่ถังเจียงเซียนคิดไว้ แต่หล่อนเชื่อว่าด้วยระดับความรักที่ซูเล่อเทียนมีต่อหล่อน ไม่ว่าหล่อนจะพูดอะไรเขาก็จะเชื่อหมด
หล่อนเก็บอาการได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้ากลับมาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนบริสุทธิ์ดังเดิม: "เมื่อครู่ข้าคนที่อยู่ข้างนอกเคาะประตู ท่านซูไม่ตอบรับเลยสักครั้ง"
"อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเรียน ข้ารู้สึกกระวนกระวายใจจึงล่วงเกินไปหน่อย ขอท่านซูได้โปรดอภัยให้ด้วย!"
ซูเล่อเทียนเห็นนางในสภาพเช่นนี้แล้วรู้สึกคลื่นไส้ แต่ยามนี้เขายังไม่มีหลักฐานยืนยันความโหดร้ายของนาง จึงได้แต่หันหน้าหนีไม่มอง
ถังเจียงเซียนกลับคิดว่าตนเองพ้นข้อสงสัยแล้ว ใจก็พลอยยินดีปรีดา
เป็นจริงดังคาด เสน่ห์ของนางยังคงยิ่งใหญ่ไม่เปลี่ยนแปลง
นางอยากรู้ให้ชัดว่าเรื่องวันนี้เป็นมาอย่างไร จึงแสร้งทำเป็นตกใจถาม: "น้องสาวมาอยู่ที่นี่กับท่านซูได้อย่างไร?"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะแผ่วเบา: "เจ้าลองทายดูสิ"
ถังเจียงเซียน: "......"
จะให้ทายอะไรกัน?
ถังเมี่ยวซินต้องถูกป้ายบอกทางที่ผิดชี้มาที่นี่แน่นอน
ถังเจียงเซียนคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมซูเล่อเทียนซึ่งเคยหลีกเลี่ยงสตรีราวกับงูพิษ ถึงไม่ไล่นางออกไป กลับมานั่งเล่นหมากกับนางได้
สายตานางทอประกายมืดลงเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับฝืนยิ้มบาง ๆ: "ฝีมือหมากของท่านซูยอดเยี่ยมยิ่งนัก น้องสาวได้รับคำชี้แนะจากท่านซู นับเป็นบุญวาสนาของน้องสาว"
"เพียงแต่น้องสาวตอนนี้เป็นพระชายาฉินแล้ว การที่เจ้ากับท่านซูอยู่ร่วมห้องกันตามลำพังชายหญิง มันไม่ค่อยเหมาะสมนัก"