ถังเมี่ยวซินชักมีดออกมาแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน: “สิบตำลึงเงิน พวกเจ้าไม่มีทางขาดทุน ไม่มีทางถูกหลอก แถมยังช่วยให้ร่างกายแข็งแรงอีกด้วย นับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง!”
เหล่านักศึกษา: “……”
ถังเมี่ยวซินเห็นพวกเขาตกตะลึงอ้าปากค้าง ก็ทำหน้านิ่งแล้วโบกมีด: “พวกเจ้าจะซื้อหรือไม่ซื้อกันแน่?”
เหล่านักศึกษา: “ซื้อ! ซื้อ! ซื้อ!”
ถังเมี่ยวซินจึงยิ้มแย้มทันที: “ถึงจะถูกต้องเช่นนี้!”
น้ำซุปไก่ชามละสิบตำลึงเงิน นับเป็นน้ำซุปไก่ที่แพงที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยดื่มมา
สำคัญคือไม่มีชามใส่ซุป ถังเมี่ยวซินจึงแจกใบไม้ใหญ่ที่เธอเก็บมาก่อนหน้านี้คนละใบ ให้พวกเขาล้างทำความสะอาดใช้เป็นชามใส่ซุป
เหล่านักศึกษาต่างก็ถูกนางตีจนขวัญผวา ถึงจะขุ่นเคืองเพียงใดก็ไม่กล้าพูด ได้แต่ถือใบไม้ใหญ่อย่างว่าง่ายไปตักซุป
เมื่อพวกเขาได้ดื่มซุป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจหรือหิวจริง ๆ กลับรู้สึกว่าน้ำซุปนั้นกลมกล่อมเป็นพิเศษ
หลังจากดื่มน้ำซุปไก่เสร็จ เหล่านักศึกษาก็คิดจะจากไป แต่ถังเมี่ยวซินผู้เห็นโอกาสทางการค้า จะปล่อย "เครื่องผลิตเงินเคลื่อนที่" อย่างพวกเขาไปได้อย่างไร
นางประกาศต่อหน้าทุกคน: “ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป จนกว่าการประเมินจะสิ้นสุด ข้าคือหัวหน้าของพวกเจ้า”
“หากพวกเจ้าไม่ยอมรับ ก็สามารถท้าทายข้าได้ ใครเอาชนะข้าได้ ผู้นั้นก็เป็นหัวหน้าของข้า”
“การเอาชีวิตรอดในป่าเขา ย่อมต้องชนะด้วยคุณธรรม ใช่หรือไม่?”
เหล่าผู้คน: “……”
ชนะด้วยคุณธรรมบัดซบอะไรกัน!
เมื่อครู่พวกเขารวมพลังกันในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ที่สุด ยังสู้คนเดียวของนางไม่ได้ ตอนนี้จะให้ประลองตัวต่อตัว นั่นก็เท่ากับไปหาความตาย!