หนิงจื้อหยวนหัวเราะเบา ๆ คิดว่าถังเจียงเซียนในตอนนี้น่าดูเหลือเกิน
เขาไม่พูดอะไรอีก เดินไปข้างนาง อุ้มนางขึ้นมาแล้ววางลงบนเตียง
ม่านเตียงไหวเล็กน้อย ไม่นานก็มีเสียงที่ไม่สุภาพดังออกมา
เนิ่นนาน เตียงก็เงียบสงบลง
ถังเจียงเซียนเปลือยกายอยู่ในอ้อมแขนของหนิงจื้อหยวน เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า "องค์ชายช่างร้ายเหลือเกิน!"
หนิงจื้อหยวนจูบที่ริมฝีปากนาง "ท่านไม่ชอบหรือ?"
ถังเจียงเซียนใบหน้าแดงเรื่อ ใช้มือทุบที่อกเขาเบา ๆ ร้องเสียงเจี๊ยวจ๊าว "องค์ชาย!"
หนิงจื้อหยวนยื่นมือลูบหน้านาง "ยังงอนอยู่หรือไม่?"
ถังเจียงเซียนเม้มปากเล็กน้อยไม่พูดอะไร หนิงจื้อหยวนเอ่ยเสียงนุ่ม "ในใจข้า ท่านดีที่สุดเสมอ"
"ถังเมี่ยวซินแม้จะมีเสน่ห์บ้าง แต่จะเทียบกับท่านได้อย่างไร?"
พอพูดถึงถังเมี่ยวซิน เขาก็นึกถึงสภาพน่าอับอายตอนพบนางสองครั้งนั้น แววตาแฝงความสังหารสามส่วน "นังนั้นทำให้ข้าขายหน้า!"
"ข้าจะทำให้นางรู้จักรสชาติของความมีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายแน่นอน!"
ถังเจียงเซียนเห็นแววตาของเขาตอนพูดแบบนั้นมืดมน มีแววสังหารซ่อนอยู่
ความไม่สบายใจในใจนางก็สลายหายไปหมดสิ้น
ต่อให้หนิงจื้อหยวนเริ่มแรกจะหลงใหลในความงามของถังเมี่ยวซิน แต่วันนั้นที่นางทำกลับกระทบต้องต้องห้ามใหญ่หลวงของเขา
ตามนิสัยของเขาแล้วไม่มีทางยกโทษให้ถังเมี่ยวซินแน่นอน