ถังเมี่ยวซินโบกมือให้ถังเจียงเซียน "คุณหนูใหญ่ ไท่จื่อเฟยในอนาคต ถ้าเจ้ายังไม่ไปเรียนอีกเดี๋ยวก็สายแล้ว!"
"ไปช้าๆ ไม่ต้องส่ง!"
ถังเจียงเซียน: "..."
นางกัดฟันกรอด แต่ไม่ได้สนใจถังเมี่ยวซิน กลับพูดกับซูเล่อเทียนอย่างอ่อนโยน "เมื่อซูซื่อกายไม่สบายในวันนี้ ข้าก็จะไม่รบกวนแล้ว"
พูดจบนางก็คารวะอย่างสง่างาม แล้วเดินออกไปอย่างนกยูงผู้หยิ่งผยอง
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบาๆ "ถูกปฏิเสธแล้ว ยังต้องหาบันไดให้ตัวเองลงอีก"
"แหมๆ ช่างหนาด้านจริงๆ! วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาเสียจริง!"
ถังเจียงเซียนเพิ่งจะเดินไปถึงธรณีประตู ได้ยินคำพูดนี้ก็สะดุดเท้าทันที เกือบล้มคว่ำ
ซูเล่อเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ถังเจียงเซียนทำเป็นดีแต่ในเวลาปกติเขาก็อดทนได้ แต่วันนี้นางช่างน่าขยะแขยงจริงๆ
หลังจากทั้งสองจากไป ในห้องก็เหลือเพียงถังเมี่ยวซินและซูเล่อเทียนอีกครั้ง
ถังเมี่ยวซินมองซูเล่อเทียน "เจ้าคงเดาได้แล้วว่าที่ข้าปรากฏตัวที่นี่เพราะถูกคนวางแผน"
"ไม่ว่าเจ้าจะช่วยข้าด้วยเหตุผลใด ข้าขอขอบใจเจ้า!"
ซูเล่อเทียนในเวลานี้ตั้งสติได้จากความตื่นเต้นในช่วงแรกแล้ว นางยังเด็กเกินไป ต้องไม่ใช่ท่านป้าที่หายสาบสูญไปหลายปีของเขาแน่
แต่นางหน้ากับท่านป้าสมัยสาวเกือบจะเหมือนกันทุกอย่าง ต้องมีความเกี่ยวข้องกับท่านป้าอย่างแน่นอน
เรื่องเหล่านี้เขายังต้องสืบ ก่อนที่จะสืบให้ชัด พวกเขาต้องรักษาความสัมพันธ์อันดีไว้ก่อน