ถังเมี่ยวซินไม่คิดจะเฉลยความข้องใจให้ถังอี้เซินเลยสักนิด เธอพลางพัดไปพลางกล่าวขึ้นว่า "เจ้าเป็นคนมีความทะเยอทะยาน"
"ที่เข้ากับไท่จื่อ ก็เพียงเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า และหวังจะแย่งชิงตำแหน่งทายาทผู้ชอบด้วยกฎหมายของจวนโหวหมื่นครัวเรือนมาเป็นของตน"
"แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าเมื่อถังเจียงเซียนได้เป็นไท่จื่อเฟยแล้ว นางจะยอมให้เจ้าแย่งชิงตำแหน่งของพี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันหรือไม่?"
"หรือว่าเจ้าคิดอย่างบริสุทธิ์ใจว่า ความสามารถของเจ้าเหนือกว่าทายาทผู้ชอบด้วยกฎหมายของจวนโหวหมื่นครัวเรือน เพียงได้พึ่งเรือใหญ่ชื่อหนิงจื้อหยวนก็จะราบรื่นตลอดรอดฝั่ง?"
ถังอี้เซินยิ่งฟังก็ยิ่งมั่นใจว่าฐานะของถังเมี่ยวซินมิได้เรียบง่าย เขากัดฟันถาม "เจ้าเป็นใครกันแน่? ต้องการสิ่งใด?"
ถังเมี่ยวซินยังคงไม่สนใจเขา เอาแต่พูดต่อไปตามลำพัง "สิ่งที่เจ้าเพิ่งพึ่งพาได้ในตอนนี้ ก็มีเพียงความสามารถด้านการค้าของเจ้าเท่านั้น"
"เจ้าว่าเถอะ หากคืนเดียว ร้านค้าทั้งหมดของเจ้าต่างประสบปัญหา ไม่อาจดำเนินกิจการต่อไปได้อีก หนิงจื้อหยวนจะยังใช้เจ้าอยู่หรือไม่?"
ถังอี้เซินโมโหยิ่งนัก "พอได้แล้ว! ข้าเห็นว่าเจ้ามาหาความตายถึงที่!"
ลูกธนูรอบด้านหันเข้าหาถังเมี่ยวซินอีกครั้ง
แต่ถังเมี่ยวซินกลับสงบนิ่ง ดื่มชาไปคำหนึ่ง "ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน ไม่ว่าเจ้าจะนำโฉนดที่ดินเหมืองแร่มารอข้าที่นี่ หรือไม่ก็ธุรกิจทั้งหมดของเจ้าจะพินาศสิ้น"
ถังอี้เซินเยาะเย้ย "ข้ายังมีอีกทางเลือกหนึ่ง นั่นคือสังหารเจ้าเสียตอนนี้! เมื่อเจ้าตาย ปัญหาทั้งปวงก็จะคลี่คลายไปเอง!"