ถังเมี่ยวซินมีแววตาเย็นชาและห่างเหิน นางหัวเราะเบา ๆ: "ข้านี่ช่างใจดีเกินไปจริง ๆ! พอมีคนมาอ้อนวอน ข้าก็ใจอ่อนทันที"
"แต่ความคิดของเจ้าที่ชอบจะขีดเขียนบนหน้าคนอื่นนั้นอันตรายยิ่งนัก..."
หลิวเยว่หมิงรีบพูด: "ข้าแค่พูดเล่นเท่านั้น ไม่กล้าทำจริง ๆ ดูสิ ตอนนี้เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย"
ถังเมี่ยวซินยิ้มบาง ๆ: "หากเจ้าทำให้ข้าบาดเจ็บ ใบบนหน้าของเจ้าคงไม่ใช่แค่เต่าตัวเดียว"
หลิวเยว่หมิง: "..."
นางกัดฟันพูด: "นี่ไม่ใช่ความคิดของข้า เป็นถังเจียงเซียนสั่งให้ข้าทำ!"
ถังเมี่ยวซินยังไม่ทันพูดอะไร จินซื่อเฉวียนก็อดไม่ได้: "เจ้าพูดเหลวไหล เจียงเซียนจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"
หลิวเยว่หมิงตาแดงก่ำ: "ถังเจียงเซียนบอกว่า ถ้าข้าฉวยจังหวะที่เจ้าทำเรื่องวุ่นวาย ขีดหน้าถังเมี่ยวซินให้เสีย จะมอบกล้วยไม้พันปีให้ข้าหนึ่งต้น"
จินซื่อเฉวียนสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่เขารู้ว่าหลิวเยว่หมิงโลภกล้วยไม้พันปีที่ถังเจียงเซียนเลี้ยงไว้อย่างพิถีพิถันมานาน
เพียงแต่ในใจเขารู้สึกไม่สบายใจ คิดว่าเรื่องนี้อาจเป็นความจริง
ข้าง ๆ หญิงสาวคนหนึ่งชื่อฮวาหมิงจูพูดเสริม: "ก่อนมาที่นี่ ถังเจียงเซียนก็มาหาข้าเช่นกัน บอกว่าหากข้าทำลายถังเมี่ยวซินได้ นางจะขอให้ไท่จื่อเลื่อนตำแหน่งให้บิดาข้า"
หญิงสาวอีกสองคนก็พูดว่าถังเจียงเซียนมาหาพวกนาง
หนึ่งในนั้นพูดอีก: "นางยังบอกข้าว่า ทำเครื่องหมายไว้บนฉลาก แล้วเราจะได้อยู่กลุ่มเดียวกัน"