เพราะเรื่องนี้ ทำให้ถังเมี่ยวซินไปสำนักศึกษาแห่งชาติในวันนี้อย่างไม่มีชีวิตชีวา
จิ่งสื่อหยูเห็นเธอเป็นแบบนี้ก็ตกใจจนพูดไม่ออก: "ท่านย่า นี่ท่านเป็นอะไรอีกหรือ?"
ถังเมี่ยวซินถามเขา: "ตามปกติแล้ว ชายคนหนึ่งที่ชอบหญิงคนหนึ่ง เขาจะทำอย่างไร?"
จิ่งสื่อหยูยิ่งตกใจ: "บนโลกนี้มีชายคนหนึ่งชอบท่านด้วยหรือ?"
ถังเมี่ยวซิน: "..."
นางคว้าตะบองปัดขนไก่มาฟาดเขา ทำให้เขาเจ็บจนกระโดดไปมา: "อย่าตีแล้ว อย่าตีแล้ว!"
"ท่านก็รู้ว่าข้าเป็นโสดไม่มีคู่ ที่ไหนจะรู้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เหล่านี้!"
ถังเมี่ยวซินได้ยินดังนั้นก็คิดว่าตนถามผิดคนแล้ว ไอ้คนแบบนี้ถ้ารู้เรื่องความรักจริง ก็คงไม่เป็นโสดมาจนถึงตอนนี้
นางรู้สึกเบื่อหน่าย จิ่งสื่อหยูไม่กลัวตายโผล่หน้าเข้ามาถามอีก: "ท่านกับซูเล่อเทียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"
ถังเมี่ยวซินเบิกตากว้างมองเขา: "ซูเล่อเทียน?"
จิ่งสื่อหยูถามกลับ: "ไม่ใช่เขาหรือ? ช่วงนี้ทั่วทั้งสำนักศึกษาต่างก็เล่าลือกันว่าเขาชอบท่าน"
ถังเมี่ยวซินอธิบาย: "ข้ากับเขาเป็นเพียงพี่น้องร่วมสาบาน ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด"
จิ่งสื่อหยูไม่เชื่อ: "ท่านกับเขาไปด้วยกันตอนกลางคืนเพื่อขโมยยาในแปลงยา แล้วจะไม่ใช่ความสัมพันธ์ชายหญิงได้อย่างไร?"
เขเห็นถังเมี่ยวซินไม่สนใจเขา ก็พูดต่อ: "แรกก็ขโมยยาในแปลงยา ต่อไปก็คือนัดกันตอนกลางคืน เป็นวิถีแห่งการลักลอบที่ชัดเจนมาก"
ถังเมี่ยวซิน: "..."
ความคิดของคนโสดไม่มีคู่ช่างหยาบคายยิ่งกว่าคนทั่วไป!
นางกำลังจะทุบตีจิ่งสื่อหยู ซูเล่อเทียนก็เรียกจากด้านนอก: "เมี่ยวซิน เจ้าอยู่หรือไม่?"