ถังเมี่ยวซินกล้าทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนั้น นางจะตอบแทนถังเมี่ยวซินเป็นสิบเท่าร้อยเท่า!
ถังเจียงเซียนนึกถึงภาพถังเมี่ยวซินถูกพวกโจรผู้ร้ายเหยียบย่ำจนร้องไห้คร่ำครวญ ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
ถังเมี่ยวซินขี่ม้าออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติไปได้ประมาณหนึ่งลี้ ก็จู่ๆ มีเชือกขึงขวางอยู่บนพื้น
ม้าส่งเสียงร้องแล้วก็ล้มลง
ถังเมี่ยวซินตอบสนองได้รวดเร็ว กระโดดโลดขึ้นกลางอากาศ แล้วร่อนลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
นางเพิ่งจะทรงตัวได้ พวกนักเลงหัวโจกกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
ถังเมี่ยวซินหันไปมองด้านหลัง เห็นเส้นทางด้านหลังก็ถูกพวกนักเลงล้อมไว้เช่นกัน
ยามนี้ฟ้ายังเช้าอยู่ บนถนนแทบจะไม่มีผู้คน มีเพียงนักเรียนสองสามคนเดินผ่านไปมา
นางได้ยินนักเรียนเหล่านั้นพูดกันแผ่วเบา: "รีบไปเถอะ พวกนั้นเป็นโจรผู้ร้าย อย่าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด!"
"พวกมันไม่เพียงแต่ฝีมือเก่งกาจ ยังโหดเหี้ยมอำมหิตอีก วันนี้สาวน้อยคนนั้นคงจบเห่แน่!"
"นั่นคือพระชายาฉินไม่ใช่หรือ? ดูท่าไม่คิดจะไปยั่วโมโหคนที่ยั่วไม่ได้"
พวกนักเลงเห็นหน้าตาถังเมี่ยวซินชัดๆ แล้วก็ตาเป็นประกาย: "โอ้โห! ที่แท้ก็เป็นสาวงาม!"
"วันนี้เจ้าอยู่กับพวกพี่สักคืนดีไหม? พี่จะไว้ชีวิตเจ้า!"
"ไว้ชีวิตอะไรกัน! จับตัวไปก่อน แล้วจะเล่นยังไงก็เล่น!"
พวกนักเลงหัวเราะหยาบโลน แล้วตรงเข้าล้อมถังเมี่ยวซินไว้
ถังเมี่ยวซินดูเหมือนจะตกใจกลัว รีบวิ่งเข้าไปในตรอกข้างๆ พวกนักเลงก็ไล่ตามไปทันที