ถังเมี่ยวซินรู้สึกว่าตนเองคงจะบ้าไปแล้ว ถึงได้เกิดความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นมาในเวลานี้!
นางส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดนั้น แล้ววิ่งไปจัดวางค่ายกล นักศึกษากลุ่มที่ไปขนหินกลุ่มแรกกลับมาแล้ว
ค่ายพักแรมที่ถังเมี่ยวซินเลือกไว้แห่งนี้ ด้านหลังติดกับหน้าผาสูงชัน ซึ่งโอบล้อมพวกเขาไว้เป็นรูปพัด
ที่นางเลือกตั้งค่ายที่นี่แต่แรกก็เพื่อป้องกันสัตว์ร้าย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นที่มั่นที่ป้องกันง่ายโจมตียาก พวกเขาเพียงแค่ต้องป้องกันด้านเดียวก็พอ
ถังเมี่ยวซินเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติด้วยค่ายกล ทุกคนรู้ว่านางเป็นศิษย์ปิดประตูของอาจารย์จิ่ง แต่ฝีมือด้านค่ายกลของนางอยู่ในระดับใดนั้น ไม่มีนักศึกษาคนใดรู้
นักศึกษาเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดเลือกมาจากทั่วแผ่นดิน ไม่เพียงแต่อ่านหนังสือเก่ง ยังต่างมีวิชาติดตัวกันคนละอย่าง
ถังเมี่ยวซินจัดงานตามความสามารถพิเศษของแต่ละคน ทุกคนต่างวุ่นวายกันอย่างคึกคัก
เพราะจุดควันสัญญาณขึ้น นักศึกษากลุ่มอื่นๆ ที่เห็นจึงทยอยกันเดินทางมาถึง
ระหว่างทางพวกเขาก็เห็นศพหลายศพ พอรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ก็เข้ามาช่วยเหลือกัน
พอค่ายกลใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ จินซื่อเฉวียนก็รีบวิ่งเข้ามาพลางพูดว่า "ข้าเพิ่งเห็นอะไรบางอย่างสะท้อนแสงอยู่ตรงนั้น น่าจะเป็นอาวุธพวกดาบหรือมีด"
"พวกนักฆ่าคงจะมาแล้ว ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี?"
สายตาของถังเมี่ยวซินเต็มไปด้วยความระมัดระวัง "ฮวาหมิงจูกับพวกนางยังไม่กลับมา ข้าจะไปรับพวกนางเอง"
จินซื่อเฉวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง นางพูดต่อว่า "ถ้าพวกนักฆ่ากลับมาก่อนเรา เจ้าจงเอาหินก้อนนี้ไปขวางไว้ตรงนี้ พวกเขาจะได้เข้าไปไม่ได้ชั่วคราว"