ด้วยความสามารถของถังเมี่ยวซินและหนิงกูโจว การจะหนีออกจากที่นี่ไปนั้นไม่ใช่เรื่องยาก
ที่ยังอยู่ต่อ ก็เพื่อปกป้องเหล่านักศึกษาเหล่านี้จริง ๆ เพราะนางรู้ดีว่าสำนักเงามืดนั้นมีวิธีการอย่างไร ทั้งทรมานจนตาย ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หรือไม่ก็หลอกลวงไปฆ่า ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น
สภาพศพของพวกเขานั้นไม่มีทางเลวร้ายที่สุด มีแต่เลวร้ายยิ่งกว่า
หลิวเยว่หมิงกลับยิ่งพูดมากขึ้น: “ป่าแห่งนี้ก็ไม่ใช่ของเจ้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรขับไล่ข้า?”
ฮวาหมิงจูรีบห้ามปราม: “เจ้านี่พูดน้อยหน่อยได้ไหม!”
“ที่ข้าพูดมันผิดตรงไหน?” หลิวเยว่หมิงพูดเสียงดัง: “นางมันคนใจดำ คว้าเอาของมีค่าของพวกเราไปก่อน แล้วก็ขายของแพง ๆ ให้พวกเรา”
“ตอนนี้มือสังหารของสำนักเงามืดกำลังจะมา นางมีความสามารถก็ควรปกป้องพวกเรา!”
นางมีความสามารถก็ควรต้องปกป้องพวกเขางั้นหรือ? ฟังดูคล้ายกับทฤษฎีบางอย่างที่ถังเมี่ยวซินเคยได้ยินในชาติก่อนของนางมาก
ข้าอ่อนแอ ข้าน่าสงสาร เจ้าแข็งแกร่ง เจ้าก็ต้องช่วยข้า
คนอ่อนแอแบบนี้ช่างน่ารังเกียจ!
ถังเมี่ยวซินรำคาญนางนัก ฟาดฝ่ามือเดียวจนนางสลบไป: “ยังมีใครไม่พอใจข้าอีกไหม พูดออกมาพร้อมกันเลย ข้าจะส่งพวกเจ้าไปพักผ่อนพร้อมกัน”
ยามนี้ชีวิตของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ผู้ที่สามารถช่วยพวกเขาได้มีเพียงถังเมี่ยวซินและหนิงกูโจวเท่านั้น ใครจะกล้ามีความเห็น?
ถังเมี่ยวซินกวาดตามองพวกเขาทีหนึ่งแล้วพูดว่า “ในเมื่อไม่มีใครไม่พอใจ งั้นเรามาเริ่มแบ่งงานกันทำตั้งแต่ตอนนี้”