ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ : “เป็นเจ้าเริ่มพูดเหลวไหลก่อน ข้าให้เจ้ายกหลักฐานมา เจ้ากลับว่าข้าไร้ยางอาย”
“คุณหนูน้อยคนนี้ เจ้าทำเรื่องไร้ยางอายหมดแล้ว ยังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่าไร้ยางอายอีกหรือ?”
อู๋หมานจือโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าถังเมี่ยวซิน “เจ้า” ไปมา แต่พูดไม่ออกสักคำ
ถังเจียงเซียนเห็นท่าแล้วรู้ว่าอู๋หมานจือไม่ใช่คู่มือของถังเมี่ยวซิน จึงพูดอย่างสุภาพว่า “หมานจือ นางเป็นแบบนี้มาตลอด เจ้าอย่าไปโกรธเลย”
พูดจบก็วางท่าเป็นพี่สาว มองถังเมี่ยวซินแล้วพูดว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธแม่ที่ส่งเจ้าไปแต่งงานกับฉินอ๋องหน้าตาขี้เหร่คนนั้น”
“เพื่อแก้แค้นพวกข้า เจ้าถึงได้ออกไปทำเรื่องเสื่อมเสียข้างนอก ทำให้ชื่อเสียงจวนโหวหมื่นครัวเรือนต้องมัวหมอง”
“แต่เมี่ยวซิน การทำแบบนี้ คนที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดคือตัวเจ้าเอง! ฟังพี่สาวเตือนสักครั้ง อย่าไปทำเรื่องเหลวไหลอีกเลย!”
ที่นางพูดแบบนี้ กลับทำให้อู๋หมานจือเปิดแนวคิดอีกทางหนึ่งขึ้นมาได้ทันที
อู๋หมานจือเดินไปข้างหน้าหนิงกูโจวแล้วพูดว่า “คุณชายท่านนี้คงยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของถังเมี่ยวซินสินะ?”
“นางแต่งงานไปแล้ว เป็นหญิงมีสามีที่ประพฤติตัวไม่ดี!”
“ข้าเห็นว่าคุณชายดูสง่างามยิ่งนัก คิดว่าน่าจะถูกความงามของนางหลอกตา ถึงได้ทำเรื่องที่ผิดธรรมเนียมลงไป”