คนรับใช้ถอดเสื้อของตัวเองออกมาคลุมให้ฉีฉืออี้
ฉีฉืออี้ทั้งอายทั้งโกรธ ยกมือตบคนรับใช้นั้นฉาดหนึ่ง "กลิ้งไป!"
แม้แคว้นเยี่ยนจะมีความคิดเปิดกว้าง ไม่ถึงกับที่ชายแตะต้องหญิงแล้วต้องรับผิดชอบ
แต่ตอนที่คนรับใช้ช่วยฉีฉืออี้ไว้ เขาโอบหน้าอกของนาง และเรื่องนี้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างเห็น
ฉีฉืออี้ถูกชายที่อัปลักษณ์สุดขีดแบบนี้โอบและจับต้องต่อหน้าธารกำนัล ต่อไปคงไม่มีชายชั้นสูงในเมืองหลวงคนใดกล้ารับนางเป็นภรรยา
คนรับใช้เมื่อเห็นว่านางเป็นใครก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ยังเอามือกุมหน้าพลางพูด "ข้าน้อยหวังดีช่วยคุณหนู คุณหนูไม่รู้จักบุญคุณก็แล้วไป เหตุใดยังตีข้าน้อยเล่า?"
ฉีฉืออี้ชี้หน้านาง พูดไม่ออกด้วยความโกรธ
แผนการนี้ฉีฉืออี้คิดขึ้นเพื่อรับมือถังเมี่ยวซิน คนรับใช้ก็เป็นนางหามาเอง
บัดนี้คนตกน้ำไม่ใช่ถังเมี่ยวซิน กลับเป็นตัวนางเอง ช่องว่างมันใหญ่เกินไปจนนางรับไม่ไหว!
นางโกรธจัด ชี้ไปที่ถังเมี่ยวซิน "เป็นเจ้า! เจ้าก่อกรรม! เจ้าต้องการทำร้ายข้า!"
นางตะโกนเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างหันมามองถังเมี่ยวซิน
ถังเมี่ยวซินแสดงสีหน้าฉงน "เมื่อครู่เจ้าชวนข้ามาดูปลาที่ริมลำธาร บอกว่ามีปลาคราฟแดงตัวใหญ่โต"
"แต่ข้าไม่เห็นปลาก็เดินจากไป ตอนเจ้าตกน้ำข้าก็ลงจากสะพานแล้ว เรื่องเจ้าตกน้ำจะมาโยนให้ข้าก็ไม่ได้ความ!"