จริงดังคาด หนิงกูโจวเอ่ยอย่างเย็นชายิ่งนัก "ผู้ใดเข้าสู่สำนักศึกษาแห่งชาติ ย่อมเสมอภาคกัน ไม่มีการแบ่งสูงต่ำ"
"ผู้ใดกล่าวร้าย ใส่ร้ายนักเรียนผู้อื่นโดยไม่มีเหตุ ย่อมได้รับโทษอันหนักหน่วงที่สุด"
ผู้คนทั้งหลายได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ ต่างพากันชี้แนะวิพากษ์วิจารณ์ เขาไหนเลยจะมีหน้ามาพูดถ้อยคำเช่นนี้!
อาจารย์ซุนหัวเราะเย็น "นับว่าหายากที่ฉินอ๋องจะยังรู้จักกฎเหล่านี้ ท่านรู้กฎแต่กลับฝ่าฝืน โทษยิ่งหนักชั้นหนึ่ง!"
หนิงกูโจวกล่าวเสียงหนักแน่น "ประโยคแรกที่ข้ากล่าว คือบทสรุปรวมของกฎสำนักศึกษาแห่งชาติ"
"ประโยคที่สองคือกฎข้อที่หก ในกฎข้อนั้น ท้ายสุดได้ระบุว่าโทษอันหนักหน่วงที่สุดคือการลงโทษด้วยการเสียบทะลุปาก"
กล่าวถึงตรงนี้ สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังอาจารย์ซุน "ข้ากล่าวผิดหรือไม่?"
สีหน้าอาจารย์ซุนเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหนิงกูโจวจะท่องกฎของสำนักศึกษาแห่งชาติต่อหน้าธารกำนัลได้!
เขากล่าวเสียงเย็น "ที่อ๋องกล่าวมาก็เป็นกฎของสำนักศึกษาแห่งชาตินั้นแหละ แต่ว่า..."
"เป็นกฎก็ปฏิบัติตามกฎเถิด" หนิงกูโจวขัดคำพูดเขา
ถังเมี่ยวซินเข้าใจความหมายของหนิงกูโจวได้ทันที นี่มันแยกจากนางไปแล้วไปท่องกฎของสำนักศึกษาแห่งชาติจริง ๆ หรือ?
นางกล่าวข้างกายหนิงกูโจว "วันนี้ฉีฉืออี้ต่อหน้ามหาชนกล่าวร้ายข้า เรื่องนี้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ควรจะได้ยินกันแล้ว"
สีหน้าฉีฉืออี้เผยความตื่นตระหนก กฎของสำนักศึกษาแห่งชาติพวกนางย่อมรู้ดี
แต่การนินทาว่าร้ายกันเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ ต่อให้อยู่ในสำนักศึกษาแห่งชาติก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้สิ้น แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเอาเรื่องจริงจัง