ถังเมี่ยวซินเห็นท่าทางของพวกเขาแล้วยิ้มน้อยๆ พูดกับหลี่เจิ้งว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว จะไปพักก่อน เจ้าคอยระวังไว้ก่อนเถิด”
คืนนี้นางแสดงฝีมือออกมาเช่นนี้ ทำให้หลี่เจิ้งและคนอื่นๆ ต่างก็ยำเกรงนางเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าจะเป็นค่ายกลอันลึกซึ้ง หรือการโจมตีภายนอกที่แม่นยำ รวมถึงการปกป้องพวกเขา ล้วนแสดงให้เห็นถึงความสามารถอันแข็งแกร่งยิ่ง
เขารีบกล่าว “ท่านพักเถิด ที่นี่ข้าจัดการให้เอง”
คืนนี้หากไม่มีนางอยู่ พวกเขาทั้งหมดคงจะตายอยู่ที่นี่เป็นแน่
ถังเมี่ยวซินเหลือบมองไปทางหลิวเยว่หมิง แล้วหันกลับไปยังเตียงไม้ของนางเพื่อพักผ่อน
นางเหนื่อยจริงๆ อย่างแรกพานักศึกษาเดินป่าบนเขามาครึ่งวันใหญ่ ต่อจากนั้นก็วางค่ายกลสังหารศัตรู เพียงแต่สถานการณ์ภายนอกเช่นนี้ ทำให้นางตอนนี้นอนไม่หลับ
หนิงกูโจวไม่รู้ว่ามาเมื่อใด มาอยู่ข้างกายนาง “เจ้าพักเถิด ที่นี่มีข้าอยู่ จะไม่มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นได้”
ถังเมี่ยวซินพยักหน้า นางรู้ถึงความสามารถของเขา อยู่กับเขาแล้วนางจะปลอดภัย
นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ข้อสรุปเช่นนี้ ยังไงเวลาปกติสองคนก็ทะเลาะกันไม่น้อย แต่พอถึงยามวิกฤติ เขาก็ทำให้นางวางใจได้จริงๆ
หนิงกูโจวรอจนนางหายใจสม่ำเสมอเป็นจังหวะยาว แล้วจึงเรียกจินซื่อเฉวียนมา “เจ้าต้องเฝ้าหินก้อนนั้นให้ดี”
“นั่นคือตำแหน่งศูนย์กลางค่ายกล หากหินก้อนนั้นถูกขยับ ค่ายกลก็จะพังทลาย”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ทำให้จินซื่อเฉวียนยอมจำนนต่อเขาแล้ว เขารีบกล่าว “อ๋องวางใจได้ ข้าจะเฝ้าหินก้อนนั้นให้ดี”