"ไม่ไม่ไม่ ลูกศิษย์หาได้หมายความเช่นนั้นไม่!"
"ลูกศิษย์แค่ไม่อยากจากแม่นางไปไกลเท่านั้น" เย่เทียนฉือหัวเราะแห้ง
หลิวเฟยหยานถลึงตาใส่เขาหนหนึ่ง "เจ้าหนู ความรู้สึกดี ๆ ยังพอมีอยู่บ้าง"
"แต่ไม่ต้องคิดมากนัก แค่พันลี้เท่านั้น อยากพบกันเมื่อใดก็พบได้เสมอ และเมื่อเจ้าได้เข้าสู่สำนักชิงเสวียน กลายเป็นศิษย์ของสำนัก ตระกูลเย่ของเราในนครลิ่วหยุนก็จะสูงส่งตามไปด้วย จนตระกูลใหญ่ทั้งหลายต้องเกรงกลัว!"
"หากโชคดีได้เป็นศิษย์ในของสำนักชิงเสวียน ตระกูลเย่ของเราก็จะก้าวกระโดดขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของนครลิ่วหยุนทันที!"
"จริงหรือ?" เย่เทียนฉือรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าการเข้าร่วมสำนักชิงเสวียนจะมีข้อดีมากมายถึงเพียงนี้
"แม่นางจะหลอกเจ้าไปทำไม?"
"เป็นอย่างไร? โอกาสมีเพียงครั้งเดียว เจ้าจะไปหรือไม่ไป?" หลิวเฟยหยานถามต่อ
เย่เทียนฉือคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบตกลงทันที "ลูกศิษย์ไป!"
การได้เข้าสู่สำนักชิงเสวียน นอกจะได้แก่นหยกแกนพิภพที่หงเยวี่ยจีต้องการ ยังเป็นแรงหนุนใหญ่ให้แม่นางและตระกูลเย่ เรียกได้ว่าสองเด้งได้สองอย่างพร้อมกัน!
"อืม ยังฟังเข้าท่าอยู่บ้าง" หลิวเฟยหยานยิ้มอย่างพอใจ
"แต่ลูกศิษย์มีคำถามอยากถามแม่นาง"
"ถามอะไร?"
"ถ้าหากลูกศิษย์ถูกสำนักชิงเสวียนเลือกจริง ๆ แม่นางจะไปหาชายอื่นหรือไม่?" เย่เทียนฉือถาม
"ฮ่า!"
หลิวเฟยหยานได้ยินก็หัวเราะลั่น "เจ้าหนู ข้ามิใช่หญิงน้ำพริกต้มกะทิอย่างนั้นหรอก!"