“ผู้อาวุโสหลิงซวีมีคำสั่งใดหรือไม่?” ซื่อเซียวเอ่ยปากถามขึ้น
จ้าวหลิงซวีก้มหน้ามองแหวนหยกในมือ แล้วเอ่ยปากว่า “เขาหลังขาดคน เด็กคนนี้ทั้งมีกายหยางบริสุทธิ์และมีพละกำลังมหัศจรรย์โดยกำเนิด เก็บไว้เป็นศิษย์รับใช้สักคนก็สมควร...”
“ขอรับ ทุกอย่างแล้วแต่ผู้อาวุโสหลิงซวีจะสั่งการ!” ซื่อเซียวรับคำ
จ้าวหลิงซวีพูดต่อทันที “ข้าขอตัวก่อน เจ้าสองคนรับหน้าที่นำศิษย์ใหม่กลับสำนัก”
“ขอรับ ขอส่งท่านผู้อาวุโสหลิงซวี!” ซื่อเซียวมองตามจ้าวหลิงซวีจากไป จากนั้นจึงหันมามองเย่เทียนฉือ “เจ้าเด็กนี่มีวาสนา ได้มาอยู่สำนักชิงเสวียนของข้าเป็นศิษย์รับใช้ เจ้ายอมหรือไม่?”
“ศิษย์ยินดี ขอบคุณผู้อาวุโส!” เย่เทียนฉือยกมือคารวะ ใบหน้าเผยความปีติยินดี
“อะไรนะ???” หงเยวี่ยจือได้ยินก็เต็มไปด้วยความตกใจ “สำนักชิงเสวียนรับไอ้โง่เย่เทียนฉือเป็นศิษย์รับใช้ได้ยังไง? มันมีคุณสมบัติอะไรกัน?!”
“หึ! ก็แค่ศิษย์รับใช้คนหนึ่งนี่นา? ต่อไปก็ถึงคิวข้าแล้ว ข้าเป็นสายเลือดชั้นห้า พอเข้าไปก็เป็นศิษย์ชั้นนอกทันที...!”
“แล้วศิษย์รับใช้ก็เกิดมาเพื่อรับใช้ศิษย์และผู้อาวุโสในสำนักทั้งชั้นนอกชั้นใน ให้เย่เทียนฉือมาเป็นวัวเป็นม้าให้ข้า คิดดูแล้วก็ไม่เลวเหมือนกัน...!”
หงเยวี่ยจือคิดเช่นนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
ทันใดนั้น ซื่อเซียวมองไปยังผู้คนใต้เวที แล้วกล่าว “เอาล่ะ ครั้งนี้สำนักชิงเสวียนรับศิษย์ใหม่ครบสิบเอ็ดคนแล้ว ที่เหลือทั้งหลาย มาสอบใหม่ปีหน้านะ!”