หลี่ไห่พยักหน้า แล้วพูดต่อ “ใช่แล้ว ข้าได้ยินมาว่าสองนางนี้เมื่อก่อนเคยแย่งตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์กันจนหัวร้างข้างแตกเลยทีเดียว!
พูดตรง ๆ ก็คือความอิจฉาที่เปลือยเปล่าชัด ๆ! ฉะนั้นพี่น้อง คำของศิษย์พี่ฉินซวงฟังผ่านหูไว้ก็พอ ที่ว่าศิษย์พี่ชอบเจ้า ศิษย์พี่กับซู่ชิงเยวี่ยเป็นของเจ้าทั้งคู่ นั่นล้วนแต่แหย่เจ้าเล่นล้วน ๆ!”
“ก็ได้!” เย่เทียนฉือยิ้ม แล้วหันไปพูดกับหลี่ไห่ “พี่หลี่ ศิษย์พี่ฉินลงชื่อเสร็จแล้ว ท่านก็ไปลงเถอะ”
“ได้...!”
หลี่ไห่กัดฟัน “สู้ตาย! แค่ลงชื่อเอง จะตายหรือไง!”
พูดจบเขาก็สาวเท้ายาว ๆ ไปทางจุดลงทะเบียน
ขณะนั้นฉินซวงหมุนตัวกำลังจะจากไป ทว่ากลับหันมามองเย่เทียนฉืออีกครั้งอย่างฉับพลัน
“หล่อ......หล่อไร้ที่ติทุกมุมจริง ๆ......น่าเสียดายที่เป็นแค่ศิษย์รับใช้”
ฉินซวงตาหวานฉ่ำ พึมพำกับตัวเองว่า “หากข้าจากไปเสียตรง ๆ แบบนี้ เขาต้องขายหน้าต่อหน้าศิษย์ร่วมสำนัก ทนเสียงเย้ยหยันหัวเราะเยาะไม่รู้จบแน่ ถ้าเช่นนั้นช่วยคนก็ช่วยให้ถึงที่สุดเสียดีกว่า”
คิดได้ดังนี้ ดวงตางามของฉินซวงก็เปล่งประกายแวววาวอย่างมีชีวิตชีวา เธอยิ้มหวานให้เย่เทียนฉือ “ศิษย์น้องเทียนฉือ ศิษย์พี่ลงชื่อเสร็จแล้ว ไปเดินเล่นริมแม่น้ำหลังเขาเป็นเพื่อนพี่หน่อยไหม?”
พอคำนี้ออกมา เหล่าศิษย์ที่อยู่ในที่นั้นก็แตกฮือขึ้นอีกครั้ง!
“ไม่ใช่นะ ศิษย์พี่ฉินซวงเอาจริงเหรอ?!”
“ยังจะไปเดินเล่นริมแม่น้ำกับเขาอีก?”
“ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกจริง ๆ แล้ว ศิษย์พี่ฉินซวงคงไม่ได้ชอบเขาจริง ๆ ใช่ไหม?”