ภาพบนม่านแสงพลันเปลี่ยนไป เผยหน้าจอร้านค้า โดยมีเพียงไอคอนเดียวที่สว่างอยู่
【สิ่งของ: คุณสมบัติของสาวใช้】
【ราคา: 500 ค่าความนิยม】
【ผลลัพธ์: ถ่ายทอดความรู้และความทรงจำของกล้ามเนื้อเกี่ยวกับการเป็นสาวใช้ผู้สมบูรณ์แบบ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงงานบ้าน การทำอาหาร มารยาทและกิริยาท่าทาง ทำให้เจ้าเป็นคนที่เอาใจใส่คุณชายคุณหนูได้ดีที่สุด】
ลิเลียนดูแคลนอยู่บ้าง
「แค่นี้เองหรือ? ไม่มีของที่ทรงพลังกว่านี้บ้างหรือไง?」
「ร้านค้าจะปลดล็อกไปทีละขั้น」จีน่าอธิบาย 「ตอนนี้เจ้าเป็นแค่สาวใช้ ระบบจึงเสนอสิ่งของตามความต้องการของเจ้า」
「แม้แต่ปูผ้าปูที่นอนยังทำได้ไม่ดี แล้วจะทำให้เจ้าเหม่ยพึ่งพาได้อย่างไร? จะทำให้ผู้เล่นคิดว่าเจ้าเป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร?」
「งั้นก็เอามา」ลิเลียนตอบ
【หักค่าความนิยม 500 แต้ม แลกเปลี่ยนสำเร็จ】
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลบ่าเข้าสู่สมอง ความรู้จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าไปในจิตสำนึกของลิเลียน
ตั้งแต่อุณหภูมิที่เหมาะแก่การชงชาดำ วิธีซักเสื้อผ้าซึ่งแตกต่างกันตามชนิดของเนื้อผ้า ไปจนถึงการย่อตัวจับชายกระโปรงถวายคำนับ ท้ายที่สุดแม้แต่ร่างกายก็ยังเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้การเคลื่อนไหวของนางยังดูแข็งทื่อเล็กน้อยเพราะไม่คุ้นชินกับร่างกายสตรี แต่ตอนนี้กลับคล่องแคล่ว ทุกอิริยาบถสง่างามและสุขุม
「ให้ตายสิ ฉันรู้สึกว่าต่อให้หลับตา ก็ยังทำความสะอาดห้องนี้ได้เอี่ยมอ่อง」
ในเวลานั้นจีน่าเตือนขึ้น 「ร้านค้าเปลี่ยนรายการแล้ว ดูเองสิ」
ลิเลียนมองม่านแสง พบว่ามีไอคอนใหม่ปรากฏขึ้นในร้านค้า
【สิ่งของ: ร่างแยก (ระดับต้น)】
【ราคา: 200,000 ค่าความนิยม】
【คำอธิบาย: สร้างร่างแยกที่ถูกควบคุมด้วยจิตสำนึกของเจ้าอย่างสมบูรณ์ โดยมีความแข็งแกร่งสิบเปอร์เซ็นต์ของร่างต้น】
「สองแสน? เมื่อกี้ทักษะสาวใช้ห่วย ๆ นั่นแค่ห้าร้อยเอง อันนี้แพงขึ้นตั้งสี่ร้อยเท่าเลยเหรอ?」ลิเลียนอุทาน
「นี่เป็นวิชาเทพที่ช่วยให้เจ้าทำงานสองทางได้พร้อมกัน หากใช้ให้ดีก็จะเพิ่มค่าความนิยมได้อย่างรวดเร็ว」จีน่าอธิบาย
ลิเลียนปิดม่านแสง
หนทางยาวไกลต้องค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น สองแสนแต้มยังห่างไกลเกินเอื้อม ตอนนี้ทำได้เพียงดูแลเรื่องตรงหน้าก่อน
นางเปิดกระดานสนทนาอีกครั้ง ตั้งใจจะศึกษาความเคลื่อนไหวของผู้เล่นต่อ
เลื่อนไปเรื่อย ๆ นางก็พบกระทู้แปลก ๆ กระทู้หนึ่ง
【พวกพี่น้องเอ๋ย ฉันเลือกตัวเลือกผิด ตอนนี้แทบจะสติแตกแล้ว】
เจ้าของกระทู้พรั่งพรูความทุกข์ใจออกมา
「พอเข้ามาก็อยู่ในป่า ลิเลียนถามว่าฉันชื่ออะไร ตอนนั้นฉันสมองตัน เลยเลือก ‘จะสนใจทำไม ถอยไปให้ห่างเลย’」
「ผลคือตอนนั้นขอบตาของลิเลียนแดงก่ำขึ้นมาทันที ดูน้อยใจจนเหมือนกำลังจะร้องไห้ แต่ก็ยังฝืนใจโค้งคำนับขอโทษ บอกว่ารบกวนแล้ว จากนั้นก็เดินจากไปเงียบ ๆ」
「ผลคือเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกก็อบลินสามตัวล้อมไว้แล้ว ตอนที่ฉันคิดว่าคงได้ตายตรงนั้นแน่ ๆ ลิเลียนก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ทั้งน้ำตานองหน้าและใช้ร่างกายปกป้องฉัน รับกระบองแทนฉันไปหลายที แถมยังร้องไห้บอกว่า ‘ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันปกป้องเจ้าไม่ดี’」
「บ้าเอ๊ย! ตอนนั้นฉันรู้สึกผิดสุด ๆ แทบอยากตบหน้าตัวเองสักสองที ลิเลียนเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่ประเสริฐที่สุดในโลกเลยหรือไง!」
ด้านล่างมีคนร่วมวงแซวกันยกใหญ่
「เจ้าของกระทู้ไม่ใช่คนจริง ๆ สาวใช้ผมขาวแสนอ่อนโยนขนาดนั้น ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?」
……
ลิเลียนรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
「จีน่า」
「อะไรอีกล่ะ?」
「วันนี้ตอนฉันเจอเจ้าเหม่ยในป่า นางยอมเดินตามฉันมาแต่โดยดี ทำไมประสบการณ์ของผู้เล่นคนนี้ถึงไม่เหมือนกัน? แล้วถ้าผู้เล่นปฏิเสธฉัน เรื่องราวหลังจากนั้นจะดำเนินต่อไปอย่างไร?」
จีน่าขยับเข้ามาดูหน้าจอ
「เรื่องแค่นี้เอง ทำเป็นตกใจไปได้ ผู้เล่นดาวสีน้ำเงินมีตั้งมากมาย แต่ละคนย่อมเลือกทำสิ่งต่าง ๆ ในเกมไม่เหมือนกัน」
「เพื่อเพิ่มปฏิสัมพันธ์ เทพธิดาจึงใส่กลไกตัวเลือกแยกแขนงไว้ในโครงสร้างเกม ตอนที่สร้างเกมขึ้นมา สำหรับเส้นทางแยกแขนงที่เจ้าไม่เคยดำเนินไปด้วยตนเอง ระบบจะคาดการณ์การกระทำของเจ้าตามบุคลิกและตรรกะพฤติกรรม แล้วสร้างบทพูดที่สอดคล้องกับนิสัยของตัวละครขึ้นมาโดยอัตโนมัติ」
「ส่วนเรื่องการดำเนินเนื้อเรื่อง เจ้าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าผู้เล่นจะทำอะไรในเส้นทางแยกแขนง สุดท้ายเส้นทางเหล่านั้นก็จะมาบรรจบกับเส้นเรื่องหลักของประวัติศาสตร์ที่แท้จริง」
「อย่างผู้เล่นที่ปฏิเสธเจ้าในกระทู้นี้ ระบบก็จะใช้เหตุการณ์อย่าง ‘ลิเลียนบาดเจ็บ จึงพานางไปนครชิงมู่’ หรือ ‘ทั้งสองกลับมาพบกันราวกับโชคชะตาลิขิตไว้หน้าประตูสถาบัน’ บังคับดึงเรื่องราวกลับเข้าร่องเดิม แล้วทำให้เจ้ากลับไปเป็นสาวใช้ของนางอีกครั้ง แนวทางหลักของเรื่องจะไม่เบี่ยงเบนไป」
「อีกเรื่องหนึ่งที่ควรบอกไว้」จีน่าเสริมในตอนท้าย 「แม้แต่เรื่องจริงที่เจ้าเคยประสบด้วยตนเอง ตอนระบบสร้างเนื้อเรื่องของเกมขึ้นมา ก็จะปรับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และบทพูดบางส่วนโดยอัตโนมัติ คำพูดที่เจ้าพูดในชีวิตจริงอาจเปลี่ยนเป็นสำนวนอีกแบบในเกม แต่ใจความสำคัญจะไม่เปลี่ยน」
ลิเลียนถอนหายใจอย่างโล่งอก 「ที่แท้ทุกเส้นทางก็ไปถึงจุดหมายเดียวกันนี่เอง ถ้าอย่างนั้นฉันก็วางใจได้แล้ว」
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกประตู ประตูห้องนอนใหญ่ข้าง ๆ เปิดแล้วปิดลง
「ดูเหมือนเจ้าเหม่ยจะอาบน้ำเสร็จแล้ว」ลิเลียนจัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย 「ถึงเวลาแสดงให้เห็นแล้วว่าคุณสมบัติของสาวใช้มีค่าแค่ไหน」
นางเดินไปเคาะประตูห้องข้าง ๆ สองครั้ง ก่อนผลักเข้าไป
เจ้าเหม่ยนั่งอยู่ริมเตียงในชุดนอน ผิวพรรณยังเปล่งประกายชุ่มชื้นหลังอาบน้ำ
นางเช็ดผมอย่างลวก ๆ ท่าทางเก้กัง
เห็นดังนั้นลิเลียนจึงเดินเข้าไปรับผ้าขนหนูมา
「ข้าทำเอง」
เจ้าเหม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยให้ลิเลียนยืนอยู่ด้านหลัง ค่อย ๆ เช็ดผมให้อย่างอ่อนโยน
ผ้าขนหนูนุ่มนิ่มมาก ปลายนิ้วของลิเลียนนวดคลึงหนังศีรษะจนเกิดความรู้สึกซาบซ่านวาบหวาม
「ลิเลียน ปกติเจ้าดูแลคนอื่นแบบนี้เสมอหรือ?」
「ไม่หรอก ข้าดูแลเฉพาะคนที่ข้าใส่ใจ」
คำพูดเช่นนี้ได้ผลชะงัดกับเด็กสาวความจำเสื่อมที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกเลย
ใบหน้าของเจ้าเหม่ยแดงระเรื่อ
「ขอบใจนะ」
「เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนที่สถาบันอีก」นางช่วยจัดมุมผ้าห่มให้เจ้าเหม่ย ก่อนหันหลังเตรียมจากไป
「ลิเลียน」เจ้าเหม่ยคว้าชายผ้ากันเปื้อนของนางไว้
「มีอะไรหรือ?」ลิเลียนหันกลับมา
เจ้าเหม่ยเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่นาน
「เจ้า…อยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่? ข้าอยู่คนเดียวแล้ว…กลัวนิดหน่อย」
ลิเลียนมองใบหน้าน่าเอ็นดูของเจ้าเหม่ย ในหัวก็คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
ถ้าผู้เล่นได้สัมผัสประสบการณ์จากมุมมองหลักของเจ้าเหม่ย ทั้งยังได้นอนเตียงเดียวกับสาวใช้ผมขาว พอระบบนำภาพช่วงนี้ไปทำเป็นภาพเหตุการณ์พิเศษแล้วโพสต์ลงกระดานสนทนา ผู้เล่นดาวสีน้ำเงินคงชอบกันมากแน่ ๆ
ทำแบบนี้น่าจะเพิ่มค่าความนิยมได้ไม่น้อย
แต่ถึงอย่างไรแก่นแท้ของนางก็ยังเป็นชายแท้ ต่อให้นอนเตียงเดียวกับเด็กสาวที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ในใจก็อดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้
ทว่าพอลิเลียนนึกถึงค่าความนิยมอันน้อยนิดนั่น นางก็ตัดสินใจทันที
เพื่อทรัพย์สมบัติและพลังอำนาจอันไร้ขอบเขต เพื่อช่วยโลกให้รอดพ้น ความกระอักกระอ่วนแค่นี้จะไปสำคัญอะไร!
จากนั้นนางก็เปลี่ยนชุดสาวใช้ ยกชายผ้าห่มขึ้นแล้วมุดเข้าไป
บนเตียงเดี่ยว ทั้งสองนอนเคียงกัน
ลิเลียนนอนหงายอยู่ด้านใน ร่างกายเกร็งตรงเป็นท่อนไม้
เตียงเดี่ยวของนักเรียนที่สถาบันจัดให้กว้างขวางกว่าเตียงไม้แข็งในหอพักคนรับใช้ แต่เมื่อเด็กสาวสองคนนอนเคียงกัน พื้นที่ก็ยังคับแคบอยู่ดี
แค่ขยับเพียงเล็กน้อย เนื้อหนังก็แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น
ร่างกว่าครึ่งของเจ้าเหม่ยแนบอยู่กับลิเลียน
เด็กสาวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นกายหอมกรุ่นลอยเข้าจมูกนาง
นี่มันแทบจะเอาชีวิตลิเลียนเลย
นางเป็นชายหนุ่มจากดาวสีน้ำเงินที่มีรสนิยมปกติแท้ ๆ
ถึงตอนนี้จะอยู่ในร่างของสาวงามผมขาว แต่แก่นแท้ข้างในยังเป็นชายแท้
ใครจะทนไหวกันล่ะ?