“ยาจื่อ”! ยาจื่ออีกแล้ว ไอ้หมอนี่เป็นใครกันเนี่ย! ทำไมประกาศสากลทุกครั้งถึงเป็นชื่อเขาตลอด!” — ชายคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านพูดอย่างจนปัญญา
“เชี่ยเอ๊ย ผมยังฆ่าซอมบี้ไม่ถึงตัวเลย พี่ใหญ่ยาจื่อกลับฆ่าบอสได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว นี่มันเกินไปแล้ว!” — ชายหนุ่มคนหนึ่งในคลังสินค้าของห้างพูดด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน
“ใครจะไม่คิดแบบนั้นล่ะ ให้ตายสิ เป็นผู้เล่นเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงต่างกันได้ขนาดนี้” — คนข้าง ๆ ชายหนุ่มกล่าวเสริม
“ว้าว พี่ยาจื่อหล่อจังเลย! เมื่อไหร่พี่จะเหยียบเมฆเจ็ดสีมารับเจ้าหญิงอย่างฉันไปแต่งงานสักทีนะ!” — หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่หลบอยู่ในห้องเล็ก ๆ ขนาด 50 ตารางเมตรของตัวเองยังคงฝันหวาน
“หึ ของพรรค์นั้นก็แค่เรียกร้องความสนใจ ผมไม่คิดจะไปโผล่ในประกาศแบบนั้นหรอก” — ชายร่างใหญ่คนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวจัด
“ไม่ได้แล้ว คนอื่นเขาฆ่าบอสได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว ผมเองก็ต้องพยายามบ้าง!” — ชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบมีดทำครัวขึ้นมา ก่อนจะเดินออกจากบ้านอย่างกล้าหาญ แล้วถูกซอมบี้นอกประตูงับเข้าที่หน้าเต็ม ๆ
“บอสระดับทองเหลืองงั้นเหรอ! บ้าจริง ทำไมหมอนี่ถึงเก่งขนาดนี้! ทั้งที่ผมก็ฆ่าซอมบี้ไม่หยุดเหมือนกัน! ผมก็จะไปหาบอสระดับทองเหลืองเหมือนกัน!” — ชายคนหนึ่งใช้ค้อนทุบหัวซอมบี้ตรงหน้าจนแตก ก่อนพูดอย่างเดือดดาล
“ชื่อที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายตำนานของประเทศหลงกั๋วแบบนี้ ต้องเป็นคนประเทศหลงกั๋วของเราแน่! ถ้ายอดฝีมือขนาดนี้ยอมเข้าร่วมกับพวกเรา กำลังของพวกเราจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก!” — ภายในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง บุคคลระดับผู้นำวิเคราะห์กับลูกน้องอย่างสุขุม