“ปัง!”
ค้อนยักษ์ของต้าฉ่าปะทะเข้ากับร่างของหมีสีน้ำตาล
เสียงทุ้มหนักนั้นทำให้ผู้ฟังรู้สึกมึนงงไปทั้งศีรษะ
หลี่เอ้อร์ที่ตามหลังหมีสีน้ำตาลมาเห็นแล้วถึงกับอึ้ง
คนคนนี้ก็ไม่ได้เก่งอะไรนี่นา?
ผมยังคิดไว้เลยว่าถ้าหมีสีน้ำตาลถูกกระแทกจนกระเด็น ผมจะยกมือ “ยอมแพ้” ทันที
ผลปรากฏว่าหลังจากลุ้นอยู่นาน คนคนนี้ก็มีฝีมือพอ ๆ กับหมีสีน้ำตาลเท่านั้น
เสียพลังจิตไปตั้งมาก ถ้าไม่ฆ่ามันก็คงไม่คุ้มกับสิ่งที่ผมทุ่มเทไป
หลินจื่อลั่วซึ่งกำลังควบคุมร่างของต้าฉ่าเผยรอยยิ้มบาง ๆ
ปลากินเหยื่อแล้ว!
ถ้าไม่แสดงละครล่อนายสักหน่อย แล้วนายหนีไปจะทำยังไง?
เมื่อเห็นต้าฉ่ากับหมีสีน้ำตาลยังคง “สูสีกัน” โดยใช้ค้อนยักษ์ต่อสู้กันอยู่
หลี่เอ้อร์จึงไม่เสียเวลาอีก
เขาสั่งให้หมาป่าพุ่งเข้าโจมตีจากด้านขวาของต้าฉ่า
ส่วนตัวเองชักดาบยาวแล้วพุ่งเข้าใส่จากด้านซ้าย
ชั่วขณะนั้น ในสายตาของคนอื่น ต้าฉ่าตกอยู่ใน “ทางตัน”
สิ่งแรกที่พุ่งเข้าใส่ต้าฉ่าคือหมาป่า
ต้าฉ่าพลันแสดงท่าที “ตื่นตระหนก”
ท่ามกลางความโกลาหล เท้าข้างหนึ่ง “เผลอ” เตะออกไป และ “บังเอิญอย่างยิ่ง” เตะเข้าที่เอวของหมาป่าพอดี
หมาป่าที่ยังไม่ทันได้งับเหยื่อส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนจะกระเด็นถอยหลังไปทันที
เฮอะ เจ้าหมอนี่มันโชคดีชะมัด!
หลี่เอ้อร์รู้สึกพูดไม่ออก แต่มือกลับไม่ได้หยุดเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
ดาบยาวแทงตรงไปยังเอวของต้าฉ่า
เมื่อเห็นดาบยาวใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ร่างของหลี่เอ้อร์ก็เข้าใกล้ต้าฉ่ามากขึ้นทุกที
ขาของต้าฉ่าที่เพิ่งเตะหมาป่ากระเด็นกลับหดกลับอย่างฉับพลัน เกร็งสะสมกำลังอย่างรวดเร็ว ก่อนเตะใส่หมีสีน้ำตาลที่ยังพุ่งเข้ามาจากด้านหน้า