“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
เสียงดังขึ้นไม่หยุด
มหาสมุทรที่ก่อร่างขึ้นจากเลือดเริ่มเกิดคลื่นตามเสียงที่ดังขึ้น
ทุกครั้งที่เสียง “ฆ่า” ดังขึ้น
ทะเลสีเลือดก็จะก่อตัวเป็นคลื่นซัดเข้าหาหลินจื่อลั่ว
หลินจื่อลั่วไม่หลบไม่เลี่ยง ปล่อยให้คลื่นเลือดสีแดงฉานซัดกระแทกร่างของตน
เมื่อเสียงสังหารดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
ผิวหนังทั่วร่างถูกย้อมเป็นสีแดง
ทั้งตัวราวกับเพิ่งเดินออกมาจากกองเลือด
เสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำและลมหายใจหอบหนัก ล้วนพิสูจน์ว่าร่างกายของหลินจื่อลั่วกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างที่ยากจะจินตนาการ
ชาติที่แล้ว หลินจื่อลั่วอาศัยความเกลียดชังที่มีต่อเย่าจิ้งหานฝืนผ่านด่านนี้มาได้
ระหว่างนั้นเขาอยากยอมแพ้นับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังทำเรื่องน่าอับอายอย่างหมอบอยู่บนโขดหินเพื่อหลบ ซุกหูไม่ฟังเสียง และอื่น ๆ อีกมากมาย
แต่ครั้งนี้ ไม่ว่าร่างกายจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร
ไม่ว่าคลื่นเลือดที่ถาโถมเข้ามาจะซัดกระหน่ำเพียงใด
สีหน้าแน่วแน่ของหลินจื่อลั่วก็ไม่เคยเปลี่ยน
เขายืนนิ่งอยู่บนโขดหิน ไม่ขยับเขยื้อนดุจต้นสนแกร่งที่ไม่ยอมโอนเอน!
สิบครั้ง ร้อยครั้ง พันครั้ง...
เสียง “ฆ่า” ดังสนั่นราวเสียงฟ้าร้อง
คลื่นเลือดซัดกระหน่ำไม่หยุด
หลินจื่อลั่วยังคงไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร