เงียบ เงียบสนิท
ห้องโถงที่เดิมครึกครื้น กลับเงียบงันลงอีกครั้งเพราะหลินจื่อลั่ว
ทุกคนจ้องมองศพบนพื้น ตกใจจนพูดไม่ออก
แม้แต่เกาตงที่อยู่ในห้องทำงานก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขากำลังตำหนิตัวเองที่ลืมลุกขึ้นไปส่งน้องชายหลินลั่วลงไปชั้นล่าง
แต่แล้วก็พบว่าเสียงอึกทึกข้างนอกที่ดังอยู่ก่อนหน้านี้กลับเงียบหายไป
เกาตงเปิดประตูห้องทำงานออก
“เกิดอะไรขึ้น แก...” ยังพูดไม่ทันจบ เกาตงก็เห็นศพที่ล้มอยู่บนพื้น
“นี่ นี่ นี่ไม่ใช่เจียไถหรอกเหรอ ทำไมถึงตายแล้ว?” เกาตงถามอย่างตกใจ
คำพูดนี้ทำลายความเงียบสงบของคนที่อยู่ตรงนั้น
หลายคนเพิ่งได้สติกลับคืนมา แล้วส่งเสียงกรีดร้องและวิพากษ์วิจารณ์กัน
“ฆ่าคนแล้ว!”
“โว้ย ตบทีเดียวหัวหมุนไปครึ่งรอบเลย โว้ย”
“ไม่ไหวแล้ว ฉันจะอ้วก ขยะแขยงชะมัด แหวะ”
.........
ห้องโถงกลับมาอึกทึกเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง
ถึงขั้นวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม
ลูกน้องคนสนิทของเกาตงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เขาฟัง
พอได้ยินว่าหลินจื่อลั่วสั่งให้ต้าฉ่าตบเจียไถตายด้วยฝ่ามือเดียว
เกาตงแทบหลุดหัวเราะออกมา ศัตรูตัวฉกาจของเขาตายง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
หลินลั่วกับต้าฉ่า สองคนนี้ช่างเป็นพี่น้องที่ดีของฉันจริง ๆ!
คราวหน้าฉันต้องลงทุนให้หนักเพื่อเอาใจพวกเขาแล้ว!