หลินจื่อลั่วลืมตาขึ้น
คนที่เพิ่งเรียกเขา คือคนที่ต้องลงมือเป็นคนแรกเช่นเดียวกับเขา
ชื่อเฉาหยาง
“ได้ งั้นออกเดินทางกันเลย” หลินจื่อลั่วเอ่ยขึ้น
หลินจื่อลั่วเดินนำออกไปเป็นคนแรก
คนที่เหลือเดินตามหลังเขาไปติด ๆ
ไม่นาน คนอื่น ๆ ก็ไปถึงตำแหน่งที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
หลินจื่อลั่วกับเฉาหยางถือบัตรเนื้อดิบคนละใบ แล้วเดินหน้าต่อไป
“พี่ใหญ่หลิน พวกเราจะไม่ถูกล้อมจนหนีออกมาไม่ได้ใช่ไหม” เฉาหยางกลืนน้ำลาย เอ่ยถามอย่างกังวล
หลินจื่อลั่วไม่อยากให้แผนของตัวเองพังเพราะความหวาดกลัวของไอ้หมอนี่
“ถึงตอนนั้นนายวิ่งไปก่อน ฉันจะชะลออยู่ข้างหลังสักพัก” หลินจื่อลั่วเอ่ย
เฉาหยางยังคงกังวล “แล้วพี่ใหญ่จะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ”
อันตรายงั้นเหรอ?
อยู่ข้างหลังก็เพื่อจะได้หายตัวไปง่าย ๆ ต่างหาก!
“ฉันตั้งใจจะฆ่าซอมบี้เพิ่มอีกหน่อย พอส่งไม้ต่อแล้ว ฉันจะเปลี่ยนเส้นทางเพื่อล่อซอมบี้ส่วนน้อยออกไป ส่วนนายก็แค่ตามพวกเขาไป เข้าใจไหม” หลินจื่อลั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เข้าใจแล้ว!” เฉาหยางพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าว
โอเค
ถึงตอนนั้นต่อให้เขาหายตัวไป ก็ไม่มีปัญหาอะไร
จากนั้นทั้งสองก็มาถึงด้านนอกลานกว้างเล็ก ๆ หน้าพิพิธภัณฑ์มหานครผี