ผู้มาเยือนย่อมไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวเอกของเรา ผู้หล่อเหลาเท่ผึ่งผายไม่แพ้ผู้อ่านทุกคนอย่างหลินจื่อลั่ว
ตอนนี้เขาเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดกลับไป แล้วหยิบชุดผู้ชายธรรมดา ๆ มาสวม
ถึงอย่างนั้น ชุดผู้ชายธรรมดาเมื่ออยู่บนตัวเขาก็ยังดูมีสไตล์และเปี่ยมด้วยราศีเป็นพิเศษ
หลินจื่อลั่วคุ้นชินกับการวางตัวเงียบ ๆ มาโดยตลอด
อย่างไรเสีย ชาติที่แล้วเขาต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ตลอดเวลา
แค่ทำตัวเด่นขึ้นมานิดเดียว ก็อาจดึงดูดคนจากตระกูลหลี่มาได้
เดิมทีหลินจื่อลั่วเตรียมจะแปลงโฉมสักหน่อย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ
ตอนนี้เขาจะขี้ขลาดไปทำไมอีก?
กลัวว่าเนื้อเละ ๆ กองนั้นที่เคยเป็นหลี่เห่าป๋อจะกลับมาหาเรื่องเขาอีกหรือไง?
ดังนั้นเขาจึงขึ้นลิฟต์ขนของไปยังชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าเสียวหรุนฟ่าอย่างเปิดเผย
เดิมทีมีคนเฝ้าทางเข้าลิฟต์ขนของอยู่
แต่พอเห็นว่ามีเรื่องสนุกเกิดขึ้น คนเฝ้าทั้งหมดก็พากันวิ่งไปดู
หลินจื่อลั่วกับต้าฉ่าจึงเดินเข้าไปใน “ชมรมเทพมรณะ” อย่างเปิดเผยไร้กังวล
ขณะเดียวกัน ทั้งสองก็เห็นผู้คนที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกกันอยู่
เกาตงที่กำลังร้อนใจอยู่นอกกลุ่มคนดึงดูดสายตาของหลินจื่อลั่วได้ทันที
“หมอนั่น... เหมือนคนที่ผมเห็นตอนเปิดใช้งานม้วนหนังสือวันนั้นเลย” หลินจื่อลั่วลองนึกย้อนดู
เวลาผ่านมานานเกินไป จะบอกว่าจำได้ชัดเจนก็คงยาก แต่ก็ยังพอมีความทรงจำอยู่บ้าง