“เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะลงพนันว่าจางหยวนจงได้อันดับสาม” หลินจื่อลั่วเอ่ยขึ้น
ทันทีที่สิ้นเสียง พนักงานขายก็เบิกตากว้าง
“คุณจะลงพนันว่าจางหยวนจงได้อันดับสามหรือ?” เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ
ใช่ว่าจะไม่มีคนที่ทำอะไรนอกกรอบ
แต่ถึงจะเป็นคนพวกนั้น อย่างมากก็แค่ลงพนันว่าจางหยวนจงพลาดจนได้อันดับสองเท่านั้น
ลงพนันว่าผู้แข็งแกร่งที่ใคร ๆ ก็เห็นฝีมือจะได้แค่อันดับสามงั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
หลินจื่อลั่วกลับพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
“ใช่ ลงสองหมื่นเหรียญทองทั้งหมด พนันว่าจางหยวนจงได้อันดับสาม!” เขาพูดต่อทันที
สองหมื่นเหรียญทอง!
ฝูงชนที่ยืนมุงดูต่างพากันฮือฮา
“สองหมื่นเหรียญทอง เป็นไปได้ยังไง!”
“เขามาก่อกวนหรือเปล่า?”
“เอาสองหมื่นเหรียญทองมาลงพนันว่าท่านนายพลจางได้อันดับสาม! ถ้าทายถูก ตามอัตราต่อรองเขาจะได้เงินกลับไปราวหกหมื่นเหรียญทอง!”
“เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีทางทายถูกแน่ ๆ เหมือนเอาเงินไปละลายทิ้งเปล่า ๆ”
.........
หลินจื่อลั่วไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร
ที่จริง ถ้าเลือกได้ เขาก็ไม่อยากเอาออกมาแค่สองหมื่นเหรียญทอง
เพราะตอนนี้ยอดเหรียญทองของเขาเกือบหนึ่งแสนสามหมื่นเหรียญแล้ว
แต่กฎเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า แต่ละคนลงพนันเป็น “บิลพนัน” ได้สูงสุดสองหมื่นเหรียญทอง
คงทำขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้บางองค์กรเข้าไปจัดการผลอันดับท้าย ๆ
แต่ไม่เป็นไร
ฉันยังมีต้าฉ่าอยู่นี่!
หลังโอนเหรียญทองสองหมื่นให้ต้าฉ่าแล้ว ต้าฉ่าก็เอ่ยปากภายใต้การควบคุมของหลินจื่อลั่ว