อิ่มหนำสำราญ
หลินจื่อลั่วนอนแผ่อยู่บนโซฟา พลางเปิดโทรศัพท์มือสอง
เขาเปิดดูแผนที่ที่ดาวน์โหลดไว้ล่วงหน้า
“ตอนนี้เราอยู่บนถนนผิงซาน ช่วงบ่ายมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเลย น่าจะไปถึงแถวนี้ได้”
“ตอนนี้ยังขาดค่าประสบการณ์อีกนิดหน่อยถึงจะเลื่อนเป็นระดับห้า ถ้าฆ่าซอมบี้ไปตามถนนเส้นนี้ รับรองว่าได้ค่าประสบการณ์พอแน่”
หลังพักอยู่ครู่หนึ่ง หลินจื่อลั่วก็เก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นจากโซฟา
เขาฮัมเพลงที่ไม่รู้จักอยู่ในปาก เดินตรงไปทางนอกห้อง
ที่น่าสนใจก็คือ เมื่อเดินมาถึงบริเวณหน้าประตู เขาก็หยุดฝีเท้า เพลงที่ฮัมอยู่ก็พลันเงียบลง
“หนึ่ง สอง สาม”
ประสาทการได้ยินอันเฉียบคมบอกหลินจื่อลั่วว่า ด้านนอกประตูมีเสียงหายใจสามจังหวะที่แตกต่างกัน
นั่นหมายความว่ามีคนสามคนซุ่มดักเขาอยู่ด้านนอกประตู
...............
“ออกมาหรือยัง” จี้ยาถามอย่างกระวนกระวาย
“ยัง เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าชัด ๆ” จี้ไคจี้ถือมีดทำครัวไว้ในมือ เหงื่อบนหน้าผากไหลพรั่งพรูไม่หยุด
“ฟังฉันนะ เมื่อกี้พวกนายก็ได้กลิ่นอาหารใช่ไหม คนคนนั้นต้องมีการ์ดที่เสกอาหารอร่อย ๆ ออกมาได้แน่นอน” กู้เกาเจี๋ยถือขวานดับเพลิง สีหน้ามืดครึ้ม
เมื่อคืนเขาเห็นกับตาว่ามีคนในตึกเสกอาหารออกมาจากการ์ดได้
“แต่ถ้าเราไปปล้นเขา แบบนี้จะไม่ค่อยดีหรือเปล่า” จี้ยาลังเล
“มีอะไรไม่ดี รอให้มันออกมาแล้วฟันมันสักที จากนั้นก็ข่มขู่ให้มันส่งการ์ดที่มีติดตัวมาให้ก็จบ” กู้เกาเจี๋ยถลึงตาใส่จี้ยา
“ใช่แล้ว น้องสาว พวกเรามีเหตุผล ประตูนั่นเป็นของบ้านเรา นับว่ามันบุกเข้ามาขโมยของในบ้านก็ได้” จี้ไคจี้ฟังคำพูดของกู้เกาเจี๋ยแล้วรู้สึกมีเหตุผล จึงปลอบจี้ยา