หลินจื่อลั่วไม่พูดอะไร เขาเกลียดคนที่เอามีดมาชี้หน้าเขา
ดังนั้นเขาจึงยื่นมือขวาออกไปคว้าข้อมือที่ยื่นมาจากความมืด
จากนั้นก็ออกแรงบิดเต็มที่ บิดข้อมือนั้นกลับไปถึง 180 องศา!
ขณะที่คนในความมืดเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนเสียสติ อ้าปากเตรียมจะร้องตะโกน
หลินจื่อลั่วก็หยิบผ้าขาดผืนหนึ่งออกมาจากพื้นที่จัดเก็บของ แล้วใช้มือซ้ายยัดเข้าไปในปากของอีกฝ่ายทันที
ในชั่วขณะนั้นเอง มีดเล่มเล็กกำลังจะตกลงพื้น
หากมีดเล่มเล็กตกถึงพื้น เสียงกระทบพื้นอันแหลมใสย่อมทำให้ซอมบี้ที่อยู่นอกห้องพยาบาลแตกตื่นแน่นอน
ดังนั้นขาของหลินจื่อลั่วจึงขยับ
เขาใช้ปลายเท้าแตะลงบนคมมีดก่อน เตะมีดที่กำลังตกในแนวตั้งให้พลิกมาอยู่ในแนวนอน
จากนั้นก็วางเท้าขวาลงบนพื้น รับมีดที่พลิกมาในแนวนอนได้อย่างแม่นยำ
วิกฤตคลี่คลาย
หลินจื่อลั่วปล่อยมือจากคนที่ถูกเขาหักข้อมือไปแล้ว
จากนั้นก็ยกเท้าขวาขึ้น สะบัดให้มีดลอยขึ้นมา แล้วรับไว้ได้อย่างง่ายดาย
“จำไว้นะ คุณระแวดระวังดี ไม่ผิดหรอก แต่คุณดันไปหาเรื่องคนที่ตัวเองรับมือไม่ไหว” หลินจื่อลั่วพูดเสียงเรียบ
มีดเล่มเล็กพลิกไปมาระหว่างมือเขาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับผีเสื้อที่กำลังโบยบิน
ภายในห้องพยาบาลอันมืดมิด
มีเสียงหายใจหอบหนักดังมาจากหลายจุด
ส่วนอีกคนถูกผ้าขาดอุดปากไว้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้
หลินจื่อลั่วหันหลัง แล้วหยิบผ้าหนาอีกผืนที่ดัดแปลงไว้แล้วออกมาจากพื้นที่จัดเก็บของ
บนผ้าหนาเต็มไปด้วยจุ๊บดูดจำนวนไม่น้อย
ทั้งหมดนี้คือ “ไอเทมชิ้นเล็ก ๆ ในวันสิ้นโลก” ที่ใช้งานได้จริง ซึ่งหลินจื่อลั่วทำไว้ตอนมีเวลาว่าง