ก่อนอื่น หลินจื่อลั่วสรุปกฎเกณฑ์ออกมาได้ไม่น้อย
นับตั้งแต่ทางแยกครั้งที่สามเปลี่ยนเป็นสี่แยก หลังจากนั้นทางแยกทุกแห่งที่หลินจื่อลั่วพบก็ล้วนเป็นสี่แยกทั้งสิ้น
นั่นหมายความว่าแต่ละครั้งจะมีเส้นทางให้เขาเลือกสามสาย
ในบรรดาเส้นทางทั้งสามสายนั้น
มีสายหนึ่งเป็นทางตันสนิทเสมอ
อีกสายเต็มไปด้วยกับดักสารพัดชนิด และสุดท้ายก็ยังเป็นทางตันอยู่ดี
มีเพียงสายสุดท้ายเท่านั้นที่เดินต่อไปได้
และบนเส้นทางที่เดินต่อไปได้นี้ จะต้องมีประตูไม้บานคุ้นตาปรากฏขึ้นเสมอ
สถานการณ์ภายในประตูไม้ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกฎเกณฑ์เช่นกัน
แม้ชนิดของสัตว์ซอมบี้ภายในประตูไม้จะสุ่มได้ แต่จำนวนของพวกมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ครั้งแรกที่หลินจื่อลั่วพบมีเพียงหนึ่งตัว
ครั้งที่สองมีสองตัว ครั้งที่สามมีสามตัว เป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ โดยเพิ่มสัตว์ซอมบี้ขึ้นครั้งละหนึ่งตัว
เมื่อจำนวนใกล้จะถึงสิบตัว
ทันทีที่เปิดประตูไม้ เจ้าก็จะ “ประหลาดใจ” เมื่อพบว่ามีบอสหนูซอมบี้ระดับทองเหลืองหนึ่งตัวรอเจ้าอยู่ข้างใน
ส่วนเมื่อจำนวนใกล้จะถึงยี่สิบ ก็จะมีบอสระดับทองเหลืองสองตัวปรากฏขึ้น...
นี่คือกฎเกณฑ์ส่วนหนึ่งที่หลินจื่อลั่วสรุปออกมาได้
และกฎเกณฑ์เพียงส่วนนี้
ก็เพียงพอจะอธิบายแล้วว่าเหตุใดเขาวงกตแห่งความสิ้นหวังจึงมีคำว่า “สิ้นหวัง” อยู่ในชื่อ
สำหรับคนปกติแล้ว การเดินหน้าต่อไปไม่หยุดในสภาพแวดล้อมอันโดดเดี่ยวเช่นนี้ ก็เป็นภาระทางจิตใจอย่างหนักหน่วงอยู่แล้ว
ทุกครั้งที่พบทางแยก เจ้ายังต้องตัดสินใจเลือกอีกครั้ง
หากเลือกเส้นทางที่ปิดตาย
ระหว่างเดินย้อนกลับมา เจ้าจะต้องใจสลายอย่างแน่นอน เพราะเสียแรงกายไปมหาศาลโดยเปล่าประโยชน์