เมื่อได้ยินถ้อยคำเย็นชาของหลินจื่อลั่วในชั่วขณะนั้น
คนกลุ่มนี้ตกใจจนร้องไห้โฮออกมาทันที
“ไม่มีแล้วครับท่านหลี่ ผมเอาของในพื้นที่จัดเก็บของออกมาจนหมดแล้ว อุปกรณ์บนตัวก็ถอดออกหมดแล้วจริง ๆ ครับ”
“ใช่ครับ ไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ นอกจากเสื้อผ้าชุดนี้ที่ใส่อยู่ ก็ไม่มีอะไรแล้วครับ”
“ผมก็เหมือนกันครับ ท่านหลี่ ปล่อยพวกเราไปเถอะ”
หลายคนรีบอธิบายไม่หยุด กลัวว่าหลินจื่อลั่วจะไม่เชื่อ
“ท่านหลี่”
จริงด้วย ตอนนี้เขาสวมรอยเป็นหลี่เห่าป๋ออยู่นี่นา
“ใครบอกว่าหมดแล้ว พวกนายยังมีเหรียญทองไม่ใช่หรือ?” หลินจื่อลั่วเอ่ยขึ้นอย่าง “มีเมตตา”
นี่ต่างหากคือเป้าหมายหลักของเขา
หัวหน้ากลุ่มที่ปล้นชิงผู้อื่นอยู่เป็นประจำเหล่านี้ ย่อมมีทรัพย์สินในมือไม่น้อย โดยเฉพาะเหรียญทอง ต้องมีอยู่มากแน่นอน
คำพูดของหลินจื่อลั่วทำให้พวกเขานึกขึ้นได้จริง ๆ
แต่ละคนรีบเปิดแผงผู้เล่นของตัวเอง
สายตาของหลินจื่อลั่วกวาดผ่านอย่างรวดเร็ว
สามคนมีเหรียญทองคนละสองพันกว่า อีกสองคนมีคนละห้าพัน
ให้ตายเถอะ ชายหนวดเคราคนนี้มีเหรียญทองมากถึงหนึ่งหมื่นสองพันกว่าเหรียญ!
แม้แต่หลินจื่อลั่วก็ยังอดชื่นชมไม่ได้
นอกจากตัวเขาเองแล้ว ยังมีคนที่สะสมเหรียญทองได้มากขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าชายคนนี้ปล้นฆ่าผู้คนไปแล้วกี่คน
เหรียญทองของทั้งหกคนรวมกันมีมากถึงสองหมื่นแปดพันเหรียญ
หลินจื่อลั่วเพียงยืนรอเงียบ ๆ ให้พวกเขาโอนเหรียญทองเข้าบัญชีของเขา
หลังจากโอนเหรียญทองที่อุตส่าห์ปล้นชิงมาให้หลินจื่อลั่วจนหมด ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก