“มีใครบอกฉันได้ไหมว่าทำไมจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เคยเจอบอสระดับทองเหลืองเลยสักตัว แต่ยาจื่อกลับจัดการบอสระดับซิลเวอร์ได้แล้ว?” ———— ผู้เล่นคนหนึ่งที่คอยเข่นฆ่าซอมบี้ในเกมยุคสิ้นโลกอย่างยากลำบาก เริ่มรู้สึกหดหู่ใจ
เขาคิดไม่ออกว่าทำไมเป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ แต่ความแตกต่างถึงได้มากมายขนาดนี้
“ถ้าฉันจำไม่ผิด แท่นเปลี่ยนอาชีพเพิ่งปรากฏตอนเย็นเมื่อวานใช่ไหม แถมข้างในยังมีบอสระดับทองเหลืองที่โคตรเก่งอยู่ตัวหนึ่ง พวกเราตายกันไปตั้งสามสิบคนก็ยังปราบไม่ได้ แต่คนอื่นกลับเปิดใช้งานมันได้ตั้งแต่บ่ายวันนี้แล้วเหรอ?” ———— หัวหน้ากลุ่มอำนาจเล็ก ๆ คนหนึ่งถามกลับด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เหล่าลูกน้องที่อยู่ตรงหน้าต่างพากันหุบปาก ไม่มีใครพูดอะไร
“ฉันก็ว่าแล้ว! ฉันก็ว่าแล้ว! ฉันก็ว่าแล้วว่ายาจื่อคนเก่งไม่พอใจกับประกาศสากลแค่แถวเดียว! เขาจัดมาให้ทีเดียวสามแถว! ตั้งสามแถวแน่ะ! ยาจื่อคนเก่งนี่สุดยอดตลอดกาล!” ———— แฟนคลับตัวยงของหลินจื่อลั่วคนหนึ่งกรีดร้อง
“ฉันจะบอกให้นะ ยาจื่อเป็นสัตว์เทพในตำนานโบราณของประเทศเรา เพราะฉะนั้นผู้เล่นที่ชื่อยาจื่อคนนี้ก็คือวีรบุรุษของพวกเรา เพียงแต่ตอนนั้นเขาไปเที่ยวมหานครผีแล้วติดอยู่ที่นั่น หัวใจของเขายังคงเป็นของประเทศเราเสมอ!” ———— ผู้นำระดับสูงของประเทศหนึ่งกำลังพูดจ้อแนะนำยาจื่อให้เหล่าผู้นำคนอื่น ๆ ฟัง
เหล่าผู้นำคนอื่น ๆ ต่างก็พากันคล้อยตาม
“ถูกต้อง ยาจื่อเป็นคนของพวกเรา ประเทศหลงกั๋วแค่โชคดีที่ได้เจอยาจื่อตอนเขาไปเที่ยวเท่านั้นเอง”
“??? ประเทศหลงกั๋วก็วิวัฒนาการมาจากประเทศของพวกเราไม่ใช่หรือ?”