“อืม 299 เหรียญทอง... เอาเถอะ ฉันยอมขาดทุนหน่อยก็ได้ ลดให้นายแล้วกัน ให้การ์ดเสบียงสามใบ”
“นายมีแค่ 110 เหรียญทองเองเหรอ งั้นเอาอย่างนี้ ฉันให้เป็ดย่างจิงตูหนึ่งใบ รสชาติดีมาก ฉันคิดเพิ่มแค่อีกสิบเหรียญ คงไม่มากเกินไปใช่ไหม”
“ไป ๆ 80 เหรียญทองน้อยเกินไป ไปยืมคนอื่นมาอีก 20 เหรียญแล้วค่อยกลับมา”
“อุปกรณ์ระดับบรอนซ์ชิ้นนี้เหรอ ขอฉันดูหน่อย [มีดสั้นผุพัง]... ถ้าเป็นเอฟเฟกต์แบบนี้... ช่างเถอะ ฉันถูกใจ ให้แลกกับการ์ดเสบียงสิบห้าใบแล้วกัน”
“เอ๊ะ นายยังเลือกอีกเหรอ? ฉันบอกให้ก็ได้ ไม่ว่าการ์ดเสบียงแบบไหน พลังงานที่เติมให้ก็เท่ากันทั้งนั้น อย่างมากก็แค่รสชาติกับเนื้อสัมผัสต่างกัน อยากกินของดี ๆ ก็ได้ เพิ่มเงินมาอีกสิบเหรียญ”
“ใช่แล้ว ต้องทำใจให้เข้มแข็ง พี่ชายไม่อยู่แล้วก็ไม่เป็นไร กล้าหน่อย ไปแก้แค้นให้พี่ชายสิ อะไรนะ? ซื้อแค่สองใบเหรอ? ขอฉันดูหน่อยว่านายเหลือเหรียญทองเท่าไหร่... ยังมีอีกสามร้อยเหรียญ แต่นายจะซื้อแค่สองใบเหรอ? ถ้าไม่กินให้อิ่ม จะเอาแรงที่ไหนไปแก้แค้นให้พี่ชายล่ะ เอาอย่างนี้ ฉันเหลือเหรียญทองไว้ให้นายสิบเหรียญ แล้วให้การ์ดเสบียงสามใบ”
……
หลินจื่อลั่วกำลังจัด “งานจำหน่ายการ์ดเสบียง”
หลังจากใช้คำพูดปลุกใจล้างสมองสมาชิกชมรมเทพมรณะไปยกหนึ่งแล้ว
งานจำหน่ายของหลินจื่อลั่วก็เปิดฉากขึ้นอย่างราบรื่น
เขายกโต๊ะตัวเล็ก ๆ มาตั้งอย่างตามใจ แล้ววางการ์ดอาหารกองหนาไว้บนโต๊ะ
เหล่าสมาชิกที่แต่เดิมหมดหวังกับชีวิต หลังถูกปลุกใจล้างสมองแล้วก็มีไฟขึ้นมาได้สำเร็จ