ย่าหัวจับมือหนิงเว่ยเยว่ด้วยความตื่นเต้น กำลังจะพานางพุ่งออกไปข้างนอก ทันใดนั้นก็เห็นจิ่นกวางร่วงลงมาจากฟ้าราวกับดาวตก กระแทกพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่
ทุกคนพากันเข้าไปล้อมเขา ยืดคอมองว่าเขาตายหรือยัง
ซาพั่วเทียนตื่นเต้นจนมือสั่น ภาวนาอยู่ในใจ
“ตกลงมาตายเสีย ตกลงมาตายเสีย”
ครู่หนึ่งต่อมา จิ่นกวางก็ปีนขึ้นมาจากหลุม
ผู้ที่ดูศักดิ์สิทธิ์มาโดยตลอด บัดนี้กลับดูสะบักสะบอมอยู่บ้าง
“ไม่ได้ ข้าบำเพ็ญเพียรแก่กล้าเกินไป ออกไปไม่ได้”
ยังไม่ตายหรือ? ซาพั่วเทียนถอนหายใจอย่างเสียดาย
ย่าหัวรีบถาม “ท่านอาจารย์ เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่?”
จิ่นกวางกล่าวว่า “มีผู้ใดไปกระทบผนึกของที่นี่เข้า”
สิ้นเสียง ก็เห็นท่านซุน หนึ่งในอาจารย์ม่านพลัง วิ่งออกมาจากไหนไม่รู้ “ทุกคนรีบมานี่ มาดูสิว่าพวกเราค้นพบอะไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบวิ่งตามเขาไป
ทุกคนตามเขากลับไปยังบ้านของเขากับท่านเฉิน ภายนอกเป็นบ้านธรรมดาไร้จุดเด่น แต่พอผลักประตูเข้าไป กลับพบว่าด้านในมีโลกอีกใบซ่อนอยู่
ท่านซุนชูไข่มุกส่องสว่างขึ้นนำทาง พาทุกคนเดินลึกเข้าไป ผ่านไปพักใหญ่จึงเห็นท่านเฉินยืนอยู่เบื้องหน้า
“มากันครบแล้ว ตามข้ามา”
เดินต่อไปอีก ทุกคนก็เห็นศีรษะขนาดมหึมาอยู่ตรงหน้า ใหญ่เท่าห้องทั้งห้อง ยื่นออกมาจากผนังถ้ำ