ลู่เหวินเซิงจูงเสิ่นเชวี่ยเดินออกจากที่ทำการฝ่ายผลิต โดยมีเสิ่นชิงเฉินเดินตามหลังมา เธอเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายแล้วถามว่า “จะไปไหน?”
เธอเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่วันเอง ยังไม่คุ้นกับหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำ ยังจะให้พาเขาเดินเที่ยวอีก หมอนี่ไม่กลัวหลงทางหรือไง!
เสิ่นชิงเฉินเห็นแววตาตัดพ้อของเธอแล้วอดยิ้มไม่ได้ “ตามฉันมาสิ”
พูดจบก็พาเธอเดินไปทางรถจี๊ป โดยมีคนขับช่วยยกจักรยานคันใหม่เอี่ยมลงมาจากรถ เขามองเธออย่างคาดหวัง
“ลองขึ้นดูสิ”
ลู่เหวินเซิงชี้จักรยาน แล้วชี้ตัวเองด้วยความประหลาดใจ “ให้ฉันเหรอ?”
เขาถึงกับเอาจักรยานมาให้เธอคันหนึ่งเลยหรือ! ทั้งฝ่ายผลิตผิงอันมีจักรยานเก่าอยู่แค่คันเดียวที่ที่ทำการฝ่ายผลิต แถมยังหวงอย่างกับอะไรดี ปกติไม่ยอมให้ใครปั่นด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เสิ่นชิงเฉินกลับเอาจักรยานคันใหม่มาให้เธอ จะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้ยังไง!
ถึงในมิติของเธอจะมีจักรยานเก่าอยู่คันหนึ่ง แต่ก็เอาออกมาใช้ต่อหน้าคนอื่นไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อมีคันใหม่แล้ว ใครจะไปสนคันเก่ากันล่ะ เธอจึงรับจักรยานมาท่ามกลางสายตาคาดหวังของเสิ่นชิงเฉิน
ขายาว ๆ ของเธอถีบคร่อมจักรยานขึ้นไป พอลองกดกระดิ่งเล็ก ๆ สองทีแล้วออกแรงถีบ จักรยานก็พุ่งห่างออกไปไกล
“ว้าว ลมปะทะหน้าเลย!”
เสิ่นชิงเฉินกับเสิ่นเชวี่ยได้แต่มองลู่เหวินเซิงปั่นหายลับไปอย่างรวดเร็ว…
เสิ่นเชวี่ยถามว่า “อาเล็ก…พี่ลู่จะกลับมาไหมครับ?”
เสิ่นชิงเฉินเองก็ไม่รู้เหมือนกัน! รู้อย่างนี้เขาคงไม่ปล่อยเธอไปหรอก ใครจะไปรู้ว่าเธอเป็นพวกปล่อยมือแล้วหายวับแบบนี้…