หลังจากอาการหน้ามืดเพียงชั่วครู่ ฉันก็ฝืนกายลุกขึ้นยืน ในห้องน้ำมีแค่แปรงสีฟันไฟฟ้าคู่รักของฉันกับโจวฟานเหลืออยู่แต่ด้ามฉันโดดเดี่ยวในแก้วคู่รัก แม้แต่ยาสีฟันแม่สามียังขนไป ฉันใช้แค่น้ำเปล่าบ้วนปากและล้างหน้าง่ายๆ
ตู้เย็นไม่อยู่แล้ว ขนมปังกับนมก็พลอยหมดไปด้วย ฉันยืนตรงจุดที่เคยวางตู้เย็น ไม่อาจกลั้นสะอื้นไห้ได้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี หยางซวี่เพื่อนรักเป็นคนใจร้อนอารมณ์แรง เคาะอยู่สองสามทีไม่ยอมเปิด เธอตะโกนลั่นว่า
"เจิงหว่าน เปิดประตู อย่าหลบหลังประตูร้องไห้ มีเรื่องกลัดกลุ้มอะไรก็อย่าเก็บไว้ในใจ หยิบมีดทำครัวไปสู้กับพวกมันเลย"
รู้ใจฉันที่สุด คือหยางซวี่นี่เอง
เรื่องหย่า หยางซวี่บอกว่าฉันไม่ควรทำตามอารมณ์ เรื่องเล็กทะเลาะง้องอนได้ แต่หากเป็นเรื่องใหญ่ต้องใจเย็น โดยเฉพาะสถานการณ์ตอนนี้ แต่ฉันเองก็ทุกข์ใจนะ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพอเพิ่งหย่า ก็มีคนมาย้ายบ้าน ยกที่ให้คนอื่น ทั้งที่คนคนนี้ยังเป็นหนึ่งในเพื่อนรักสี่คนของพวกเรา
พอเอ่ยถึงฉินหย่า หยางซวี่ก็โกรธจนเขี้ยวกระทบกัน แต่เพราะท้องแก่ จะไปด่าทอหรือทุบตีสักยกก็ทำไม่ได้ เกิดพลาดทำถึงตายก็ไม่ดี แต่อกุศลที่อัดแน่นนี้ไม่ได้ระบาย หยางซวี่รู้สึกเหมือนถูกย่ำยี
ฉันถามถึงว่าเธอรู้ได้ไงว่าฉินหย่าเข้าไปในบ้านของอดีตสามีฉัน เธอบอกว่ามีพี่เลี้ยงบ้านเดียวกันกับที่แม่สามีอยู่ ทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่ห้องตรงข้ามบ้านแม่สามี เช้านี้เห็นฉินหย่าและแม่สามีคล้องแขนกันขึ้นลิฟต์ พี่เลี้ยงได้ยินบทสนทนาของฉินหย่ากับแม่สามี ถึงได้รู้ว่าฉันกับโจวฟานหย่ากัน และเพราะสนิทกับฉัน ก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้หยางซวี่ฟังก่อน
หยางซวี่อยากถามฉินหย่าในกลุ่ม ถึงเพิ่งรู้ว่าฉินหย่าออกจากกลุ่มแชทไปแล้ว และลบเพื่อนในวีแชทของพวกเราทุกคนด้วย
ในมุกตลกชอบพูดว่า กันไฟกันโจรกันเพื่อนรัก เพื่อนรักสี่คนของเราเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย หลังเรียนจบก็อยู่เมืองเดียวกัน หยางซวี่กับฉันแต่งงานแล้ว เธอคลอดลูกสาว ชีวิตแต่งงานแฮปปี้ดี ฉินหย่าเป็นคนที่ครอบครัวรวยสุดและแต่งตัวเก่งสุดในกลุ่มพวกเรา ใครจะไปคิดว่าเธอจะไปชอบโจวฟานได้
ส่วนเพื่อนรักอีกคนสวีเล่อเล่อ เพราะครอบครัวยากจน ต้องส่งเสียน้องชายเรียนหนังสือ ตอนนี้ก็ทำงานหาเงินซื้อบ้านให้น้องชาย เหมือนฝานเซิ่งเหม่ยในซีรีส์ไม่มีผิด เลยไม่มีแฟน แถมไม่แต่งงาน พอรู้ว่าฉินหย่าไม่เพียงแต่ท้องแก่เข้าบ้านใหญ่ แต่ยังลบพวกเราทั้งหมดด้วย สวีเล่อเล่อแนะนำให้ฉันช่างมันเถอะ เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็อยู่ต่อไปให้มีความสุขเถอะ
จำได้เมื่อก่อนสวีเล่อเล่อเกือบกลายเป็นมือที่สาม เธอเลยเกลียดคนเป็นมือที่สามเข้าขั้นกระดูกดำ ตอนนี้กลับมาแนะนำให้ฉันเงียบเรื่องเสีย มองโลกแคบเข้าว่า ฉันเข้าใจที่สวีเล่อเล่อบอกว่า ทำอะไรให้น้อยเรื่องหนึ่งดีกว่าเพิ่มเรื่อง เพราะผู้ชายที่เคยนอกใจก็เหมือนเงินที่ตกหลุมส้วม แต่ท่าทีของเธอนั่น ยิ่งทำให้หยางซวี่หัวร้อนหนักกว่าเดิม
เมื่อเห็นสภาพห้องที่ถูกแม่สามีกวาดเรียบ ไม่ว่าฉันจะห้ามยังไง หยางซวี่ก็ไม่ฟัง แถมยังไปคว้าเอามีดทำครัวที่แทบไม่เคยใช้ประโยชน์ออกจากครัวมุ่งตรงไปบ้านแม่สามีเลย
แน่นอนว่าหยางซวี่ไปกินลูกปิดแทน แถมเพื่อนบ้านก็มีแต่คอยดูตลก หยางซวี่เลยตัดสินใจเล่าความเป็นมาให้คุณนายเจ้าของบ้านของแม่บ้านฟัง ขอเก้าอี้มานั่งหน้าบ้านแม่สามี โบกมีดทำครัวพลางตะเบ็งเสียงร้อง เลียนแบบท่าทางเสวี่ยอี๋เรียกหน้าประตูไม่มีผิด นั่งอยู่ครึ่งวัน บ้านแม่สามีก็มีกลิ่นเนื้อหมักหอมลอยออกมา หยางซวี่ไม่ยอมจำนน เรียกพวกบริษัทขนย้ายมา แล้วยังเรียกเพื่อนชายสนิทอีกสองคนมาช่วยเสริมทัพ ยืนกินถั่ว คลอเคล้าสุราอยู่หน้าบ้านแม่สามี ใช้ลำโพงเปิดเทปที่อัดถ้อยคำพวกนั้น
ยามมาหลายยกแล้ว หยางซวี่ก็ยังดื้อดัน ไม่ว่าฉันพูดอะไรก็ไม่ยอมฟัง เรียกร้องให้ฉินหย่าออกมาเจอหน้าให้ได้
พอเห็นในมือเธอมีมีด ฉินหย่าก็กลัวน่ะสิ ตำรวจก็มาหลายรอบ ไกล่เกลี่ยอยู่พัก ก็เห็นว่าตัดสินเรื่องในครอบครัวยาก ทำเพียงยึดของมีคมกับของอันตรายอื่น ๆ ไป
แน่นอนว่าแม่สามีก็ต้องโทรมาด่าฉัน ใช้คำหยาบช้าทุกรูปแบบ แต่ก็ถูกหยางซวี่เถียงกลับไปไม่กี่คำ ตกเย็นพอโจวฟานเลิกงานต้องกลับบ้าน ฉินหย่าก็หาลูกพี่ลูกน้องชายที่เป็นครูฝึกฟิตเนสมาช่วยเสริมทัพ บ้านนี้ก็เปิดประตูในที่สุด
ฉันจับมือหยางซวี่เอาไว้แน่น กลัวว่าเธอจะโกรธจนพุ่งเข้าไปฉีกร่างฉินหย่า แต่ก็ยังดูถูกหยางซวี่ไปหน่อย เธอไม่โวยวาย กลับยิ้มร่าเข้าไปกล่าวยินดีกับฉินหย่า แล้วส่งสายตาให้เพื่อนชายพวกนั้น เหล่าคนขนย้ายกรูกันเข้าไปในบ้าน
หยางซวี่ยังคอยปกป้องฉินหย่าซึ่งท้องโต พลางยิ้มกริ่มว่า
"เธอเก็บผู้ชายที่คนอื่นใช้แล้วนี่ก็แล้วไป แต่เฟอร์นิเจอร์น่ะคืนมาเถอะ ไม่งั้นคนอื่นนึกว่าเธอฉินหย่าเป็นพวกเกิดมาต่ำต้อย ชอบเก็บแต่ของเหลือเดนของคนอื่นล่ะ"
ฉินหย่าโมโหจนหน้าซีดสลับแดง ตอนนั้นก็ปล่อยโฮเหมือนหญิงบอบบาง ขาสองข้างอ่อนยวบยังคิดจะแกล้งเป็นลม หยางซวี่หันกลับฉาดเข้าให้หนึ่งฉาด
"หญิงต่ำ ดีด้วยหรอ ยังมาเล่นละครกับข้าอีก"
ฉินหย่าจะเคยโดนรังแกแบบนี้ที่ไหน ก็ลืมตัวขึ้นทันที ยื่นมือเข้าตบตีกับหยางซวี่ สภาพยุ่งเหยิงอลหม่าน ในหัวฉันมีแต่เสียงวี้ดว้าย เหมือนสมองกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ