“เสิ่นม่านเสวี่ย อย่าคิดว่าเจ้าบำเพ็ญเซียนแล้วจะยิ่งใหญ่ ข้าหยางชวงไม่กลัวคำขู่พรรค์นี้!”
หยางชวงโคจรพลังฝ่ามืออย่างเงียบงัน เตรียมลงมือได้ทุกเมื่อ
“ดี! ดีมาก เช่นนั้นวันนี้ข้าจะล้างตระกูลหยางด้วยเลือด!”
เสิ่นม่านเสวี่ยเชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยอง พลางชักกระบี่เตรียมลงมือ
ในจังหวะนั้นเอง เสียงไอก็ดังขึ้น
“แค่ก ๆ! หลานสาวม่านเสวี่ยสมกับเป็นยอดหญิงแห่งสวรรค์จริง ๆ ถึงกับคิดจะล้างตระกูลหยางด้วยเลือด ช่างปากกล้านัก!”
หยางจ้านเทียนเดินออกมาจากประตูใหญ่ โดยมีภรรยาประคอง และพาผู้คนในตระกูลกลุ่มหนึ่งมาด้วย
เขากวาดตามองฝูงชน เพียงครู่เดียวก็แผ่บารมีน่าเกรงขาม ผู้คนพากันหวาดผวาจนไม่กล้าขยับ
“ท่านลุงหยาง ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะไม่มีทางเลือก หยางซิ่นสังหารพี่ชายข้า ข้าจึงมาทวงหนี้เลือด”
เสิ่นม่านเสวี่ยเก็บงำปราณกระบี่แล้วร่อนลงสู่พื้น ก่อนก้าวเข้าไปหาอย่างแผ่วเบา
แม้หยางจ้านเทียนจะไม่ใช่เซียน แต่กลับมีพลังท้าทายฟ้าดิน นี่คือเหตุผลสำคัญที่ตระกูลหยางตั้งหลักอยู่ในเมืองรกร้างได้
แม้บัดนี้บาดแผลของเขายังไม่หายดี ก็ยังไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน
“หลานสาวม่านเสวี่ย เท่าที่ข้ารู้ เสิ่นม่านชุนไม่ได้ตายในมือบุตรชายข้า แต่ถูกเฟิงว่านซาน ปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ หักหลังและสังหาร เจ้านำหนี้นี้มาโยนใส่บุตรชายข้า เกรงว่าจะไม่สมเหตุสมผลทั้งทางคุณธรรมและเหตุผล”
ทันทีที่หยางจ้านเทียนกล่าวจบ ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบด้านต่างพยักหน้าเห็นด้วย
“ประมุขหยางพูดถูกแล้ว ข้ายืนดูอยู่บนหลังคา เห็นกับตาว่าเฟิงว่านซานลงมือสังหารคุณชายใหญ่เสิ่นจริง ๆ จะโยนความผิดให้หยางซิ่นได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าเฟิงว่านซานหนีไปเพราะกลัวความผิดแล้ว ตระกูลเสิ่นไม่ตามจับตัวเขา กลับมาหาเรื่องหยางซิ่น นี่ไม่ใช่ซ้ำเติมยามตกทุกข์ได้ยากหรือ ทั้งที่รู้ว่าประมุขหยางบาดเจ็บสาหัสอยู่”
“คุณหนูเสิ่น ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตเป็นเรื่องสมควรตามฟ้าดิน แต่เจ้าก็ควรตรวจสอบให้ชัดเจนเสียก่อน อย่าได้ใส่ร้ายผู้อื่น”
“นั่นสิ ใช่ว่าคนมากแล้วจะมีเหตุผล ตระกูลเฉินกับตระกูลเสิ่นยกพวกมานับพันคนล้อมโจมตีตระกูลหยาง นี่คิดจะใช้คนมากรังแกคนน้อยหรือ?”
“ยุคสมัยนี้เปลี่ยนไปจริง ๆ เปลี่ยนจนไร้เหตุผล ทำตัวเป็นเซียนแล้วจะใส่ร้ายผู้คนโดยไม่แยกแยะถูกผิดได้หรือ?”
ผู้คนที่มุงดูต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ส่วนใหญ่ยืนอยู่ข้างตระกูลหยาง
ปกติหยางจ้านเทียนชอบช่วยเหลือผู้อื่น จึงมีชื่อเสียงและบารมีสูงในหมู่ชาวเมืองรกร้าง บัดนี้เขาออกหน้าด้วยตนเอง เสียงของผู้คนย่อมเอนเอียงไปทางตระกูลหยาง
“ขอบคุณ! ขอบคุณทุกท่าน คนที่มีเหตุผลยังมีอยู่มากจริง ๆ”
หยางจ้านเทียนรีบประสานหมัดกล่าวขอบคุณ ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก
“แค่ก ๆ!”
อกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากไอสองครั้ง ก่อนพบว่ามือเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
เวลานี้จะให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด เขารีบซ่อนมือไว้ด้านหลัง แสร้งทำท่าทางสงบนิ่ง
ทว่าเสิ่นม่านเสวี่ยมองเห็นทุกอย่าง
“ท่านลุงหยาง ที่ข้ามาครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อแก้แค้นให้พี่ชาย แต่ยังมาเพื่อเฉินเทา ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลเฉินในอนาคตด้วย”
“พี่ชายข้าตายด้วยน้ำมือเฟิงว่านซานจริง แต่เฉินเทาถูกหยางซิ่นสังหารกับมือ เรื่องนี้คงไม่ผิดใช่หรือไม่?”
ทันทีที่นางกล่าวจบ ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบงัน หยางจ้านเทียนขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
“ประมุขหยาง ส่งตัวหยางซิ่นออกมาเสีย มิฉะนั้นวันนี้พวกเราจะล้างตระกูลหยางด้วยเลือด!”
“เฉินเทาเป็นตัวแทนจวนเจ้าเมืองมาทวงสัญญาเหมือง หยางซิ่นกลับสังหารเขา ตระกูลหยางของพวกเจ้าช่างอวดอำนาจเกินไปแล้ว!”
“หยางจ้านเทียน อย่าคิดว่าเพราะเจ้าบาดเจ็บสาหัสแล้วพวกเราจะกลัว ต่อให้เจ้าไม่เป็นอะไร พวกเราก็ไม่เกรงกลัว รีบส่งหยางซิ่นออกมา!”
“หากวันนี้ตระกูลหยางไม่ยอมส่งหยางซิ่นออกมา พวกเราจะบุกเข้าไปจับตัว ดูสิว่าพวกเจ้าจะปกป้องเขาได้อย่างไร!”
“ประมุขหยาง ตระกูลหยางของพวกเจ้าเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองรกร้างก็จริง แต่หลังจากวันนี้ไปก็ไม่ใช่อีกแล้ว!”
ผู้คนจากตระกูลเฉินต่างตะโกนขึ้นมา ชูอาวุธเรียกร้องให้ส่งตัวคนออกมา
“ทั้งที่รู้ว่าบุตรชายข้าไปเทือกเขาหลงจี พวกเจ้ายังมาที่นี่เพื่อทวงตัวคน นี่ตั้งใจจะผลักตระกูลหยางของข้าให้ถึงคราวพินาศ!”
“น่าแค้นนัก! หากข้าไม่ได้บาดเจ็บอยู่ ข้าคงชิงลงมือสังหารพวกมันให้สิ้นซากไปแล้ว”
หยางจ้านเทียนเดือดดาลอยู่ในใจ แต่ยามนี้ศัตรูมีมากกว่าฝ่ายตน อีกทั้งเขายังบาดเจ็บ จึงไม่มีเรี่ยวแรงต่อกรซึ่งหน้า
“หลานสาวม่านเสวี่ย ข้ายินดีมอบสัญญาเหมืองทางชานเมืองตะวันออกให้ เจ้าว่าอย่างไร?”
ทันทีที่หยางจ้านเทียนกล่าวจบ ผู้คนในตระกูลต่างหน้าถอดสีด้วยความตกใจ
“ประมุข ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด นั่นคือรากฐานที่ตระกูลหยางของเราใช้ยืนหยัด!”
“ใช่แล้ว หยางซิ่นสังหารเฉินเทาก็เพื่อรักษาสัญญาเหมืองไว้ บัดนี้จะยื่นให้คนอื่นง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
“ประมุข ให้ส่งคนไปตามหยางซิ่นกลับมาก่อนเถิด พวกเขาต้องการตัวหยางซิ่น รอเขากลับมาแล้วค่อยว่ากัน”
“ได้ยินว่าหยางซิ่นไปเทือกเขาหลงจีเพื่อหายาวิเศษรักษาบาดแผลให้ประมุข ความกตัญญูเช่นนี้น่าชื่นชม เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาได้หรือไม่”
“เด็กคนนี้อย่างหยางซิ่น ไฉนถึงบุกเข้าไปในเทือกเขาหลงจี ที่นั่นแม้แต่เซียนยังไม่กล้าไปง่าย ๆ ต่อให้เป็นเขตชั้นนอกก็อันตรายยิ่งนัก!”
ขณะที่ทุกคนเสียดายสัญญาเหมือง ก็อดเป็นห่วงหยางซิ่นไม่ได้
“ไม่ต้องพูดแล้ว”
หยางจ้านเทียนยกมือห้ามคนในตระกูล ก่อนล้วงสัญญาเหมืองออกมาจากอกอย่างสั่นเทา
เดิมทีเขาคิดว่าหากมอบสัญญาเหมืองให้ คนเหล่านี้ก็คงยอมปล่อยตระกูลหยางไป คิดไม่ถึงว่าเสิ่นม่านเสวี่ยจะยิ่งได้คืบเอาศอกหลังรับสัญญาไป
“ท่านลุงหยาง หากไม่มีคนตาย มอบสัญญาเหมืองให้ก็ถือว่าจบเรื่องได้ แต่ตอนนี้มีคนตายถึงสองชีวิต ทั้งพี่ชายข้าและเฉินเทา จะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเช่นนี้ไม่ได้”
คำพูดของเสิ่นม่านเสวี่ยทำให้หยางจ้านเทียนใจหายวาบ เขารู้แล้วว่าวันนี้สองตระกูลเฉินและเสิ่นตั้งใจจะเล่นงานพวกเขาจนถึงที่สุด
……
ในเวลานี้ หยางซิ่นเพิ่งก้าวเข้าเทือกเขาหลงจี แสงอาทิตย์ด้านหลังก็ดับวูบ รอบด้านมืดสลัวลงทันที
เขาคาดไว้แล้วว่าตระกูลเฉินกับตระกูลเสิ่นอาจไปก่อเรื่องที่ตระกูลหยาง แต่บาดแผลของบิดาจำเป็นต้องใช้หญ้าคืนวิญญาณรักษา หลังชั่งใจอยู่หลายครั้ง เขาจึงตัดสินใจตามหาหญ้าคืนวิญญาณก่อน หวังว่าจะพบโดยเร็วและรีบกลับไปได้ทัน
ระหว่างทางเขาไม่ได้กลับมือเปล่า ในถุงมีสมุนไพรวิญญาณที่มีอายุเกิน 10 ปีเพิ่มขึ้นมาหลายต้น หากนำไปขายในตลาดก็ได้เงินถึงพันตำลึง
ทว่าสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ใช้รักษาโรคไม่ได้ สิ่งที่เขาต้องการที่สุดยังคงเป็นหญ้าคืนวิญญาณ เขาเดินตามคำชี้นำของหอคอยหงเหมิง ไม่นานก็มาถึงบริเวณใกล้แหล่งที่หญ้าคืนวิญญาณเติบโต
ที่นี่เป็นหน้าผาสูงชัน เต็มไปด้วยโขดหินขรุขระและหมอกสีเทาหม่น มีสมุนไพรล้ำค่าขึ้นอยู่ไม่น้อย
เขาปีนหน้าผาขึ้นไปหลายสิบเมตร ก่อนจะพบถ้ำแห่งหนึ่ง
ภายในถ้ำมีรังที่ปูด้วยหญ้าแห้ง ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ คอยเฝ้าหญ้าคืนวิญญาณ
กรี๊ด!……
เสียงนกดังมาจากฟากฟ้า นกประหลาดขนาดมหึมาตัวหนึ่งบินวนอยู่กลางนภา ขนทั่วร่างแข็งราวเหล็ก ดวงตาคมกริบจ้องหยางซิ่นที่เพิ่งปีนมาถึงปากถ้ำ
【คำเตือน! วิหคขนเหล็กมีจิตมุ่งร้ายต่อเจ้า โปรดระวังให้มาก】
หยางซิ่นเงยหน้ามอง นกประหลาดตัวนี้มีร่างใหญ่กว่าคนเสียอีก ทั่วร่างแผ่คลื่นพลังวิญญาณรุนแรง
เทือกเขาหลงจีมีพลังวิญญาณหนาแน่น ให้กำเนิดสัตว์ร้ายและวิหคเทพมากมาย พลังต่อสู้ของวิหคขนเหล็กตัวนี้ไม่ธรรมดา
หยางซิ่นใช้มือทั้งสองข้างยึดผาหินไว้แน่น ไม่รีบมุดเข้าถ้ำ และไม่คิดหนี
เขาหันไปมองไม่ไกล งูเหลือมยักษ์สีเขียวตัวหนึ่งกำลังกินผลไม้บนหน้าผา ดูท่าผลไม้เพียงเท่านี้คงไม่อาจทำให้มันอิ่มได้ ไม่นานงูเหลือมก็สังเกตเห็นเขา แล้วชูปลายลิ้นแฉกขู่ฟ่อ
“พลังต่อสู้ของวิหคขนเหล็กกับงูเหลือมยักษ์แข็งแกร่งเกินกว่าจะต่อกรซึ่งหน้า แต่ข้าทำให้พวกมันฆ่ากันเองได้ แล้วค่อยฉวยโอกาสเก็บหญ้าคืนวิญญาณไป”
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางซิ่นก็ตวัดตัวขึ้นไปบนถ้ำทันที
กรี๊ด!……
วิหคขนเหล็กโกรธเกรี้ยวในบัดดล โฉบพุ่งเข้าใส่ถ้ำ