หลินลั่วหร่วนแตะขอบถ้วยชามลงบนริมฝีปาก ลองจิบดูนิดหนึ่ง
น้ำยาร้อนไหลลงคอ ทิ้งรสฝาดฝืนและรสขมแผ่ซ่านไปทั่วโคนลิ้นและเพดานปากอย่างรวดเร็ว
คิ้วเรียวเล็กของเขาขมวดเป็นปมแน่น ดึงให้ทั้งใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความอึดอัด
หลินลั่วหร่วนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย กระทั่งลมหายใจก็ตั้งใจให้แผ่วเบา มือทั้งสองข้างถือถ้วยชามนั้นไว้อย่างตรงแน่ว
จิ้นหานสวินนั่งอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา จ้องมองเขาไม่วางตา
ตั้งแต่หลินลั่วหร่วนยกถ้วยชามขึ้น สายตาของเขาก็ไม่เคยคลาดไปเลย
เมื่อเห็นใบหน้าน้อย ๆ ของคนในอ้อมอกที่เดิมทีดูผ่อนคลายค่อย ๆ ย่นยู่ลง หัวใจของจิ้นหานสวินก็พลอยถูกบีบรัดไปด้วย
ท่าทางเก็บกดอดกลั้นเช่นนั้น แทงลึกเข้าไปในประสาทของเขายิ่งกว่าเสียงร้องไห้โวยวายเสียอีก
ฝ่ามือหนากว้างวางทาบลงไปโดยตรง ฝ่ามืออุ่นประคองก้นถ้วยไว้มั่นคง จากนั้นก็เลื่อนถ้วยกระเบื้องนั้นออกจากริมฝีปากของหลินลั่วหร่วนอย่างนุ่มนวล
เมื่อสัมผัสบนริมฝีปากหายไป หลินลั่วหร่วนก็ลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก
ยายังดื่มไม่หมด พี่ชายก็เอาถ้วยไปเสียแล้ว
ต้องเป็นเพราะตัวเองทำตัวไม่ดี ทำให้พี่ชายโกรธแน่ ๆ
เขาเงยหน้าขึ้น ปล่อยให้น้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตา ยื่นแขนออกไปหมายจะคว้าถ้วยชามในมือของจิ้นหานสวิน
"พี่ชายอย่าเอาไปนะ"
"หร่วนหร่วนจะเป็นเด็กดี"
"หร่วนหร่วนดื่มยาได้ หร่วนหร่วนจะเป็นเด็กที่เชื่อฟัง"
จิ้นหานสวินวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วโอบร่างบางที่สั่นเทาเข้ามาในอ้อมกอดแน่น