ฮั่วอวิ๋นเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แม้แต่หายใจยังลืม
นี่มันป่วยที่ไหนกัน? นี่มันท่านจิ้นไฟในกามอัดอั้นจนเกิดเป็นไฟพิโรธชัดๆ!
แต่ทว่าท่านบรรพบุรุษน้อยคนนี้ ยังวิ่งมาหาเขาเพื่อขอคำปรึกษาเรื่องยาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
"หมอฮั่ว..."
หลินลั่วหร่วนเห็นฮั่วอวิ๋นหน้าชาไม่ปริปาก ก็ร้อนรนจนขอบตาแดง
เขาเดินเข้าไปสองก้าว นิ้วมือจับชายเสื้อกาวน์สีขาวของฮั่วอวิ๋นไว้แน่น
"พี่ชายป่วยหนักมากหรือเปล่า?"
ฮั่วอวิ๋นหนังศีรษะชา
ต่อให้ยืมความกล้าให้เขาอีกหนึ่งร้อยเท่า เขาก็ไม่กล้าพูดความจริงเรื่องที่ท่านจิ้น "ป่วย" กับท่านบรรพบุรุษคนนี้หรอก
"ไม่เลยๆ!"
เขากระแอม เสียงใส ฝืนทำเป็นองอาจตามวิชาชีพหมอส่วนตัวชั้นหนึ่ง
ยืดอกยืดตัวขึ้น น้ำเสียงห้วนหนักแน่น
"คุณชายหลินอย่าตกใจ อาการของท่านจิ้น...ที่จริงแล้วพบได้บ่อยมาก"
หลินลั่วหร่วนน้ำตาคลอขังในเบ้าตา จ้องเขาอย่างไม่วางตา
"แล้วยังไงอีก?"
"ยัง...ยังมีอีก" ฮั่วอวิ๋นเริ่มแต่งเรื่องด้วยสีหน้าไม่อาย
"ในทางการแพทย์ เรียกอาการนี้ว่า 'ร้อนในของเลือดลม' ที่เกิดจากการทำงานหนักเกินควร"
หลินลั่วหร่วนกระพริบตา: "ร้อนในของเลือดลม?"
"ใช่ๆๆ!"
ฮั่วอวิ๋นผงกหัวรัวเหมือนนกเจาะต้นไม้
"ท่านจิ้นต้องเซ็นสัญญามากมายทุกวัน เขียนหนังสือมากมาย เหนื่อยเกินไป"
"พอถึงเวลากำเริบ อุณหภูมิก็จะสูงขึ้น ยัง...ยังจะแกล้งทำเป็นหิน"
เพื่อกำจัดความกังวลของหลินลั่วหร่วน เขาเสริมอีกประโยค
"นี่เป็นอาการเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องกินยาเลย ยิ่งไม่ต้องฉีดยา"
ได้ยินคำว่า "ไม่ต้องกินยา ไม่ต้องฉีดยา" ใบหน้าน้อยๆ ที่ตึงเครียดของหลินลั่วหร่วนก็ผ่อนคลายลง