เสียงเรียก “ท่านปู่” ที่เจือจมูกอ่อนนุ่มของหลินลั่วหร่วน ดังกังวานไปทั่วโถงใหญ่
บรรดาสาขาย่อยที่อยู่ในงานต่างพากันสูดลมหายใจเฮือก ดวงตาหลายสิบคู่เบิกกว้าง
นี่คืองานเลี้ยงวันเริ่มฤดูหนาวของตระกูลจิ้นที่มีกฎเกณฑ์เคร่งครัดที่สุด
ท่านผู้เฒ่าเป็นคนที่ยึดมั่นในกฎระเบียบมาตลอด
ของเล่นไร้ที่มาที่คนนี้ กล้าดีอย่างไรถึงเรียกท่านผู้เฒ่าว่าท่านปู่ต่อหน้าคนทั้งตระกูล?
จิ้นกวงหย่วนถูกองครักษ์ตรึงไว้กับเก้าอี้ไท่ซือ ใบหน้าแก่เหี่ยวย่นของเขาขึ้นสีแดงฉานเพราะความดีใจอย่างบ้าคลั่ง
ของต่ำทรามนี่มันเบื่อชีวิตจริง ๆ
ถึงกับวิ่งเข้ามาหาที่ตายเอง
เขารีบตะโกนสุดเสียง
“พี่ใหญ่! นี่มันเหยียดหยามศักดิ์ศรีตระกูลจิ้นของเราชัด ๆ!”
เหล่าสาขาย่อยพากันห่อไหล่
บนบันไดชั้นสอง
จิ้นกวงหัวได้ยินเสียง “ท่านปู่” ที่อ่อนนุ่มนั่นก็ใจสั่น รีบสาวเท้าลงบันได
ไม้เท้าไม้แดงเพิ่งยกขึ้น จิ้นหานสวินที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานก็เอ่ยเสียงเรียบ
“ท่านปู่ ไม้เท้าครับ”
จิ้นกวงหัวชะงักทันที ก้มมองไม้เท้าในมือ ก่อนจะยัดใส่อ้อมแขนของพ่อบ้านเหออี้อย่างไม่ลังเล
“เอาไป ๆ!”
จากนั้นก็ทำเท้าเบาลง เดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง มาหยุดตรงหน้าจิ้นหานสวิน
เขาโน้มตัวลง เข้าใกล้ร่างเล็กที่ถูกห่อด้วยเสื้อคลุมสีดำแน่นหนา
ผ่านช่องของเสื้อคลุม เขามองเห็นใบหน้าขาวซีดนั่นอย่างชัดเจน
ดวงตาใสซื่อที่ตอนนี้แดงก่ำ ขนตายาวยังคลอด้วยหยาดน้ำตาที่กำลังจะหยด
ไหล่บอบบางสั่นเทาไม่หยุด
โทสะของจิ้นกวงหัวพุ่งขึ้นถึงสมอง
เขายืดตัวขึ้นตรง เกรงใจเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัวในอ้อมอก จึงกดเสียงเอ่ยกับจิ้นหานสวิน