"ของขวัญต้อนรับ?"
หลินลั่วหร่วนได้ยินสามคำนี้ลอดมาจากนอกประตู
"พี่ชาย นี่ของขวัญให้หร่วนหร่วนหรือเปล่า?"
เขาเงยหน้าเล็กขึ้น ดึงแขนเสื้อสูทเรียบกริบของจิ้นหานสวิน แล้วเขย่าเบา ๆ สองที
ดวงตากลมใสซื่อเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"หร่วนหร่วนอยากดู"
จิ้นหานสวินรู้ดีว่าจิ้นกวงหย่วนเป็นคนแบบไหน
สี่วันก่อน ตัวเองไม่ไว้ "หน้า" ให้ไอ้แก่คนนี้ ปล่อยเหลียงคุนไป
วันนี้จงใจให้คนมาส่ง "ของขวัญต้อนรับ" ล่วงหน้า คงไม่มีเจตนาดีแน่
จิ้นหานสวินก้มลง ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนแก้มของหลินลั่วหร่วน
"ข้างนอกหนาว เด็กดีนั่งรอในห้องนั่งเล่นนะ เดี๋ยวพี่ออกไปเอาให้"
หลินลั่วหร่วนพยักหน้าว่าง่าย นั่งกลับไปบนโซฟาเดี่ยวอย่างเรียบร้อย
"งั้นหร่วนหร่วนรอพี่ชายตรงนี้นะ"
เขายังวางมือสองข้างซ้อนกันบนเข่าอย่างตั้งใจ นั่งตัวตรงเป็นระเบียบ
จิ้นหานสวินใจอ่อนยวบกับท่าทางว่านอนสอนง่ายนี้
เขาหมุนตัวก้าวออกจากห้องนั่งเล่น
วินาทีที่แผ่นประตูปิดลงด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติก็หม่นลง
บนโต๊ะน้ำชาไม้จันทน์แดงในห้องโถงนอกมีกล่องของขวัญไม้หอมน่านหนาหนักวางอยู่ใบหนึ่ง
จิ้นหานสวินนั่งลงบนโซฟาตัวประธาน ไขว่ห้างยาว นิ้วเรียวยาววางบนเข่า
"เปิด"
ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ
เฉินฟ่างพยักหน้า ตัวล็อกทองเหลือง "คลิก" หนึ่งเสียงเด้งออก
ฝากล่องถูกเปิดขึ้น
เขาชะโงกมองเข้าไปด้านใน
แค่มองครั้งเดียว เฉินฟ่างก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
บนเบาะกำมะหยี่สีแดง มีโซ่สุนัขทองคำหนาหนักวางอยู่เด่นชัด
โซ่หนามาก สะท้อนแสงสีเหลืองขาวแสบตา