จิ้นหานสวินไม่ได้หยุดพัด มองปราดไปที่ผู้บริหารระดับสูง
“ต่อ”
ผู้บริหารตกใจจนรีบหลบสายตา
เสียงสั่นพร่า ฝืนใจอ่านเงื่อนไขยืดยาวน่าเบื่อต่อด้วยเสียงกระซิบ
อากาศเย็นบางเบาลอดผ่านตามรอยเสื้อสูท หลินลั่วหร่วนค่อย ๆ ลืมตา
เขาเพิ่งตื่น สมองยังเบลอ ๆ
รู้แต่เพียงอกกว้างของจิ้นหานสวินอยู่ตรงหน้า
ข้างหูดังเสียงคนต่ำ ๆ ตั้งใจกดไว้
หลินลั่วหร่วนฟังออกว่าข้างนอกมีคนเยอะมาก
เขาหุบริมฝีปากแน่น ไม่กล้าทำเสียง ขยับสายตาวนไปมาใต้เสื้อผ้าสลัว ๆ
สุดท้ายหยุดที่เนกไทผ้าไหมสีครามเข้มตรงหน้าอกจิ้นหานสวิน
นิ้วเรียวขาวโผล่จากปลายแขนเสื้อโค้ทผ้านวมนิด ๆ
ปลายนิ้วบีบปลายเนกไท พันรอบนิ้วชี้หนึ่งรอบ แล้วปล่อย
พันอีกรอบ แล้วปล่อยอีก
จิ้นหานสวินกำลังดูแท็บเล็ตบนโต๊ะ รู้สึกว่าหน้าอกถูกดึงเบา ๆ จนแทบสัมผัสไม่ได้
เขาก้มลง มองผ่านคอปกเสื้อสูทเข้าไปด้านใน
หัวฟู ๆ เล็ก ๆ ในอ้อมอกกำลังพิงกับหน้าอกเขา
นิ้วมือนุ่ม ๆ กำลังพันเนกไทเขาเล่นอย่างเบื่อ ๆ
จิ้นหานสวินไม่ได้ห้าม มือที่ประคองแผ่นหลังหลินลั่วหร่วนยังคงลูบปลอบเบา ๆ ผ่านผ้า
หลินลั่วหร่วนเล่นไปพักหนึ่ง รู้สึกเบื่อ
เขาปล่อยเนกไท
ปลายนิ้วสัมผัสเสื้อเชิ้ตสั่งตัดของจิ้นหานสวิน
เนื้อผ้าบางมาก แผ่นนิ้วแนบลงไป รู้สึกถึงแนวกล้ามเนื้อกระชับใต้ผ้าได้ชัดเจน
หลินลั่วหร่วนชักสงสัย จึงวางฝ่ามือทาบลงไปแล้วกดเบา ๆ