ปลายสายโทรศัพท์ เสียงของเหยียนเหย่เพิ่งขาดหายไป ใบหน้าของจิ้นหานสวินก็ดำมืดในทันที
นิ้วมือของเขาออกแรง กดปุ่มตัดสายโดยตรง
ใต้แสงไฟโทนอุ่นที่โถงทางเดิน แก้มของหลินลั่วหร่วนยังคงแนบอยู่กับแผ่นหลังของเขา
จิ้นหานสวินหันกลับมา ฝ่ามือรองรับช่วงเอวอ่อนนุ่มนิ่มนั้นไว้ ออกแรงเล็กน้อย ก็อุ้มคนขึ้นมาทั้งตัว
หลินลั่วหร่วนก็คล้องคอเขาไว้อย่างคล่องแคล่ว
“พี่ชาย...”
เสียงของเขาเจือจมูกหนา หัวเล็กๆ ถูไถกับอกของจิ้นหานสวิน
“เมื่อกี้ใครพูดอยู่หรือครับ”
จิ้นหานสวินเดินไปทางห้องนอน ฝีเท้ามั่นคง เสียงเบาลงมาก
“ไม่มีใครสักคน”
“ก็แค่หมาบ้าข้างนอกเห่ามั่วซั่ว”
หลินลั่วหร่วนตกใจ ตื่นขึ้นมาหลายส่วนในทันใด
“หมาบ้ามาแล้วหรือครับ”
เขาจิกชายเสื้อคลุมอาบน้ำของจิ้นหานสวินไว้แน่น มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง
“ไม่ต้องกลัว”
จิ้นหานสวินเอาคางถูเบาๆ กับหัวฟูๆ นั้น ปลอบไม่หยุด
“ประตูปิดสนิทดี พี่ไล่มันไปแล้ว”
ประตูไม้จริงของห้องนอนถูกดีดปิดด้วยเท้า
จิ้นหานสวินยัดคนลงกลางเตียง ดึงผ้าห่มขนแกะห่อตัวคนไว้แน่น
สายตากวาดต่ำลง ไปหยุดที่เท้าเปล่าเปลือยคู่นั้น
ฝ่าเท้าขาวเนียนติดเส้นใยพรมเล็กน้อย
จิ้นหานสวินหันตัวเข้าห้องน้ำ
ไม่นานเขาก็ถือผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นออกมา
จิ้นหานสวินนั่งบนขอบเตียง มือจับข้อเท้าเย็นๆ นั้น วางเท้าไว้ในอุ้งมือ
ผ้าร้อนเช็ดหลังเท้าและฝ่าเท้าอย่างประณีต
หลินลั่วหร่วนหดตัวเล็กน้อย นิ้วเท้าขดงอ
“พี่ครับ จั๊กจี้...”
การกระทำของจิ้นหานสวินผ่อนช้าลง กำข้อเท้าของหลินลั่วหร่วนไว้