【大脑寄存处】
【甜宠放心看】
【快节奏打脸虐渣】
【跪求宝宝们不要养书】
【散散跪谢】
ตลาดมืดใต้ดินแห่งความบันเทิงหลินไห่
สปอตไลท์กลางเวทีส่องสว่างกรงทองขนาดใหญ่ที่คลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงตรงกลางเวที
ด้านล่างเต็มไปด้วยเศรษฐีผู้มีชื่อเสียงในหลินไห่นั่งชม
สายตาโลภโกรธสกปรกคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องผ้าสีแดงผืนนั้น
ภายในสถานที่ บรรยากาศบ้าคลั่งถึงขีดสุด
"ท่านประธานทั้งหลาย! ของเด็ดส่งท้ายคืนนี้ ต้องเปิดหูเปิดตาแน่!"
นักประมูลในชุดสูทถือไมโครโฟน ตะโกนด้วยเสียงสูง
เขาโบกมือ รปภ.หลายนายรีบขึ้นไป กระชากผ้าคลุมผืนใหญ่ออกอย่างแรง
ชั่วพริบตาที่ผ้าแดงร่วงลงพื้น
ทั้งสนามระเบิดเสียงเฮฮาและผิวปาก
ภายในกรงทอง หลินลั่วหร่วนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกึ่งโปร่งสไตล์ชุดรัก
เพราะถูกฉีดยาคลายกล้ามเนื้อ เขาจึงไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี ได้แต่หดตัวนอนนิ่งอยู่ตรงมุม
แสงจ้าสาดใส่จนเขาลืมตาไม่ขึ้น
ปกเสื้อกว้างเลื่อนลงข้างหนึ่ง เผยผิวขาววาววาม
เขากลัวจนตัวสั่น ได้แต่ก้มหน้ากุมชายเสื้อแน่น
เสียงเอะอะรอบตัวดังจนหัวหมุน น้ำตาร่วงติ๋งๆ ลงบนพื้นเหล็กเย็นเยียบ
"ดูโครงหน้าสิ นี่คือผลงานศิลปะที่ฟ้าบรรจงสร้าง!"
นักประมูลหน้าซีด ถือค้อนประมูลด้ามยาว งัดคางของหลินลั่วหร่วนขึ้น
ใบหน้างามที่อาบน้ำตาถูกเผยให้ทุกคนเห็น
"นี่คือของดีที่ยังไม่เคยถูกใช้! โดนยาแล้ว เชื่องนักเชื่องหนา!"
"ใครประมูลไป คืนนี้พาไปสนุกได้เลยที่ห้องสวีทชั้นบน!"
"ในห้องสวีทเตรียมของดีไว้ การันตีท่านประธานฟินเต็มอิ่ม!"
สิ้นเสียง ใต้เวทีก็คลั่งยกป้ายสู้ราคาทันที
"สองล้าน!"
"ฉันให้ห้าล้าน!"
"แปดล้าน!"
ระหว่างที่ราคาพุ่งสูง เศรษฐีผู้ดีหัวโล้นพุงพลุยแถวหน้าตะโกนลั่น
"สิบล้าน!"
สถานที่เงียบลงชั่วขณะ ราคานี้ซื้อคนนับว่าสูงเกินไปจริงๆ
เศรษฐีเห็นไม่มีใครกล้าบวกเพิ่ม ก็ได้ใจยืดอกขึ้นเวที
นักประมูลอยากห้ามแต่ไม่กล้า ได้แต่ประจบ
"ท่านประธานหวัง ยังไม่เคาะค้อนนะครับ"
ท่านประธานหวังผลักนักประมูล จ้องเขม็งไปที่หลินลั่วหร่วนในกรง
"ฉันจ่ายไปสิบล้าน ต้องตรวจของสดๆ!"
ใต้เวทีระเบิดเสียงแซวทะลึ่ง
"ใช่แล้ว! ให้ท่านประธานลองตรวจของ! ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาด้วย!"
"เปิดกรง!"
ท่านประธานหวังหายใจหอบเดินมาหน้ากรงทอง มืออ้วนใหญ่ยื่นไปจับโซ่คล้องประตู
เสียงโซ่เหล็กลั่นกริ๊งทำให้หลินลั่วหร่วนสะดุ้ง
เขาถอยหนีสุดชีวิต แต่ฤทธิ์ยาทำให้ไร้เรี่ยวแรง
ได้แต่ลากตัวไปกับพื้นอย่างน่าสงสาร ร้องครางเบาๆ
"อย่าเข้ามา..."
ไร้พิษสง แต่กลับยิ่งชวนให้คนอยากข่มเหง
"หลบอะไร? เดี๋ยวก็ทำให้สบาย!"
ท่านประธานหวังร้อนรนจะปลดโซ่
"ปัง——!"
ประตูทองแดงหนาถูกคนถีบจากด้านนอก
ตามมาติดๆ ด้วยเสียงปืนดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตกอย่างไม่ทันตั้งตัวในสถานที่ปิด
บนเวทีมีเสียงร้องโหยหวน
"อ๊ากกกก——มือฉัน! มือฉัน!"
มือขวาที่สัมผัสโซ่ถูกกระสุนยิงทะลุกลาง!
เลือดอุ่นสดพุ่งกระเซ็นบนพื้น
ท่านประธานหวังเจ็บจนกลิ้งกับพื้น กุมมือขวาที่เลือดพุ่งพรวดอยู่ตลอดเวลา ตะโกนร้องลั่นบนเวที
เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้ทั้งสนามเงียบงัน
เศรษฐีแถวหน้าที่โดนเลือดกระเด็นใส่ตกใจจนน่วมบนเก้าอี้
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังมาจากประตู
บอดี้การ์ดชุดดำสองแถวหลั่งไหลเข้ามา คว่ำเก้าอี้ที่ขวางทาง ถากทางเดิน
จิ้นหานสวินก้าวขายาวสวนแสงเข้ามา
สูทลายลับสั่งตัดไม่มีรอยยับย่น รอบกายอบอวลด้วยแรงกดดันอันโหดร้าย
ในมือเขายังถือปืนที่ควันขาวโขมง สีหน้ามืดมนน่ากลัว
เห็นชัดว่าใครมาคนนั้น เศรษฐีเก่าแก่บางคนใต้เวทีเข่าอ่อน
"ท่านจิ้น? ท่านจิ้นมาที่นี่ได้ยังไง?!"
"จิ้น...คือจิ้นหานสวิน..."
"หุบปาก! แกอยากตายรึไง กล้าเรียกชื่อท่านจิ้น!"
ความตื่นตระหนกแพร่กระจายในฝูงชน
ราชายมผู้นี้ อายุเพียง 28 ปี สามวันก่อนกลับประเทศก็接管บริษัทข้ามชาติของตระกูลจิ้นอย่างสมบูรณ์
ไม่มีใครในหลินไห่กล้าหาเรื่อง
จิ้นหานสวินไม่แม้แต่มองผู้คนรอบข้าง
เขาหยุดกลางทางเดิน สายตาจ้องเขม็งที่เงาสีขาวในกรงเหล็ก
เรื่องแรกที่กลับมาคือตามหาสมบัติที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดสิบปี
เจอแล้ว
ในที่สุดก็เจอ
จิ้นหานสวินมือที่ถือปืนสั่น
ผู้ช่วยเฉินฟ่างตามมาข้างหลังมองตะลึง
เขาอยู่กับจิ้นหานสวินสามปี เคยเห็นเขาสั่งการศึกธุรกิจที่โหดร้ายไร้ปรานีที่สุด เห็นเขาสังหารนักลอบสังหารหลายสิบคนอย่างหน้าเฉย
แต่ไม่เคยเห็นเจ้านายเสียการควบคุมถึงขั้นมือสั่น
นั่นคือคุณหนูที่เคยช่วยชีวิตเจ้านาย?
จิ้นหานสวินตั้งสติได้ โยนปืนร้อนๆ ใส่อกเฉินฟ่าง ตรงไปบนเวที
"ร้อยล้าน."
เขากวาดตามองนักประมูล
"คนนี้ฉันพาไป."
ทั้งสนามเงียบกริบ
ไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้าน
ณ จุดนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้จ่ายสักแดงเดียวแล้วชิงไปเลย เจ้าของตลาดมืดก็ต้องห่อคนส่งไปให้ถึงที่
จิ้นหานสวินเดินไปหน้ากรง
ท่านประธานหวังที่พื้นยังกลิ้งร้องโหยหวน
จิ้นหานสวินขมวดคิ้ว รองเท้าหนังกดลงบนหลังมือท่านประธานหวังที่ถูกเจาะ
"อ๊าก——!"
เสียงร้องฉีกฟ้าอีกครั้ง
จิ้นหานสวินใช้ปลายเท้ากดย้ำ
"ถอนลิ้นทิ้ง หนวกหู"
เฉินฟ่างโบกมือทันที บอดี้การ์ดสองคนอุดปากท่านประธานหวัง ลากออกไปเหมือนหมาขี้เรื้อน
ในที่สุดก็สงบบนเวที
จิ้นหานสวินหันไปทางกรงทอง ความเกรี้ยวกราดรอบตัวละลายหายไปหมด
เขาถอดเสื้อนอกชุดสูท คุกเข่าข้างเดียวนอกกรง
นักประมูลมีไหวพริบ รีบขึ้นมาเปิดกรง
หลินลั่วหร่วนตกใจจนช็อก พยายามหดหนี
หลังชิดราวกรง น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลร่วง
"อย่าตีหร่วนหร่วนนะ..."
"หร่วนหร่วนเชื่อฟัง... ไม่ไปห้องใต้ดิน... ไม่กินเนื้อแล้ว..."
เสียงร้องสะอื้นขาดๆ หายๆ อ่อนหวานฟังแล้วจิ้นหานสวินใจเต้นแรง
เขากลั้นหายใจเข้าใกล้ เอาสูทคลุมร่างหลินลั่วหร่วนมิดชิด อุ้มเข้ามาในอ้อมอก
หลินลั่วหร่วนไม่มีแรงต่อต้านอ้อมกอดแข็งกร้าวนี้ ได้แต่ตัวสั่นร้องไห้หลับตา
"อารองอย่าตีหนู หร่วนหร่วนผิดเอง หร่วนหร่วนผิดเอง..."
เด็กน้อยขี้ตกใจร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหายใจไม่ทัน เสียงนุ่มนิ่มแต่เต็มไปด้วยปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรง
จิ้นหานสวินตาวาว
อารอง? ไอ้เฒ่าหลินเจิ้งเย่นั่นทำอะไรกับสมบัติของเขากันแน่?
เขาสะกดอารมณ์โกรธ ฝ่ามือใหญ่ลูบผมอันอ่อนนุ่มของหลินลั่วหร่วนเบาๆ
"หนูดีอย่ากลัวนะ"
"พี่เอง พี่มารับกลับบ้านนะ"
เสียงร้องของหลินลั่วหร่วนชะงัก
เขาซุกตัวนิ่งในอ้อมกอดไม่ทันตั้งตัวว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
จิ้นหานสวินอุ้มคนขึ้นมาในอ้อมอก
ร่างนี้เบากว่าที่คิดไว้ ไหปลาร้านูนกดทับแขนเขา
เขาใช้เสื้อนอกบังหน้าหลินลั่วหร่วน ปิดกั้นทุกสายตาในสนาม อุ้มคนลงจากเวที
เฉินฟ่างถามด้วยเสียงต่ำ
"ท่านจิ้น ที่นี่จัดการยังไงครับ?"
"คนที่ร่วมประมูลวันนี้ ทำลายให้หมด"