ดาวบลูสตาร์ เมืองกวงอู่
สถาบันเวทมนตร์และการต่อสู้ ชั้นปีมหาวิทยาลัย (ห้อง 7)
ในห้องเรียนที่สว่างจ้า มีนักเรียนนั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหลายสิบคน
หน้าชั้นเรียน ซู่อี อาจารย์ประจำชั้นสาวผู้มีรูปร่างสะดุดตา กำลังกล่าวว่า “หนึ่งปีก่อน ปาฏิหาริย์ได้มาเยือนดาวบลูสตาร์ จากสถิติ มีผู้คนกว่าหนึ่งล้านแปดหมื่นคนทั่วประเทศถูกพลังของเทพเรียกตัวไปยังเกาะลอยฟ้าหมื่นภพ”
“ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า นี่คือเส้นทางสู่การเป็นเทพผู้เป็นอมตะ!”
“แม้จะอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยสิ่งเย้ายวนใจ”
“ไม่มีใครรู้ว่าการเรียกตัวครั้งต่อไปจะเกิดขึ้นเมื่อไร เพราะฉะนั้นเราต้องเตรียมใจให้พร้อมอยู่เสมอว่าจะถูกเรียกตัว”
ภายในห้องเรียนเงียบสนิท
นักเรียนแต่ละคนนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย
สีหน้าของพวกเขาตื่นเต้น ในใจฮึกเหิม
กลายเป็นเทพ แถมยังเป็นอมตะ ใครบ้างจะไม่ต้องการ?
ซู่อีกล่าวต่อว่า “คนที่อายุครบ 18 ปีมีโอกาสถูกเรียกตัวไปยังเกาะลอยฟ้าหมื่นภพ และจะได้รับอาชีพแบบสุ่มด้วย”
“อาชีพแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คืออาชีพผู้นำและอาชีพต่อสู้”
“อาชีพต่อสู้มีทั้งอัศวิน นักกระบี่ นักเวทธาตุ นักล่า นักบวช และอื่น ๆ ภารกิจหลักคือกำจัดสัตว์ประหลาดบนเกาะเพื่อเพิ่มเลเวลของตัวเอง”
“ส่วนอาชีพผู้นำมีประเภทเดียว นั่นก็คือผู้นำ!”
“ภารกิจหลักคือสร้างอาณาเขต รับสมัครกองกำลัง พัฒนาขุมกำลัง แล้วนำกองทัพเข้าชิงความเป็นใหญ่ในโลกเกาะลอยฟ้า”
“แต่ผู้นำเป็นอาชีพพิเศษ มีจำนวนน้อยมาก”
“เท่าที่ฉันรู้ ในบรรดาคนกว่าล้านคนที่ถูกเรียกตัวไปเมื่อปีก่อน มีเพียงร้อยกว่าคนที่ได้รับอาชีพผู้นำ คิดเป็นสัดส่วนหนึ่งต่อหมื่นเลยทีเดียว”
“ถ้าสุ่มได้อาชีพนี้ ก็เหมือนบรรพบุรุษคุ้มครองจนควันลอยจากหลุมศพ”
“บริษัทกับตระกูลใหญ่ ๆ ในประเทศต่างก็แย่งกันร่วมมือกับผู้มีอาชีพผู้นำ เพื่อพัฒนาเกาะลอยฟ้าและเก็บเกี่ยวทรัพยากร... สถาบันของเราก็เหมือนกัน”
พอสิ้นเสียง ภายในห้องเรียนก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นทันที
“ผู้มีอาชีพผู้นี่มันไร้เทียมทานชัด ๆ!”
“ได้ยินว่าช่วงนี้มีข้าววิญญาณชนิดหนึ่งกำลังฮิตมากในตลาด กินแล้วช่วยให้ร่างกายแข็งแรงและอายุยืนยาว ข้าววิญญาณนี่ปลูกโดยผู้นำบนเกาะลอยฟ้า!”
“ตลาดไหน?”
“อย่าถามเลย ถามไปก็ไม่มีขาย! ผู้มีอาชีพผู้นำหายากขนาดนั้น ต่อให้ปลูกข้าววิญญาณแล้วเอากลับมาได้ คนธรรมดาอย่างพวกเราก็ซื้อไม่ไหวหรอก”
“ของหายากย่อมมีราคา!”
“พวกเศรษฐีในประเทศไม่เกี่ยงหรอกที่จะจ่ายเงินก้อนโตซื้อข้าววิญญาณ!”
“ถ้าได้เป็นผู้นำ แค่นอนเฉย ๆ ก็รวยได้แล้ว!”
“ฉันตัดสินใจแล้ว! ยังไงฉันก็ต้องเป็นผู้นำให้ได้! ไม่ใช่แค่ปลูกข้าววิญญาณบนเกาะลอยฟ้า ฉันจะเลี้ยงหมูให้อ้วน แล้วเป็นเจ้าของฟาร์มหมูรายใหญ่ จากนั้นก็ขนกลับมาขายบนดาวบลูสตาร์ให้หมด!”
“...”
มุมหนึ่งของห้องเรียนมีเด็กหนุ่มนั่งอยู่
เขามีใบหน้าคมชัด ดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาสดใส...
เขาชื่อหลินอวี้
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยรอบข้าง เขาก็กลอกตาหลายครั้ง
ถ้าโชคดีได้เป็นผู้นำ จะไปเลี้ยงหมูอ้วนทำไมกัน!
แน่นอนว่าต้องรับสมัครกองกำลัง ขยายขุมกำลัง แล้วชิงความเป็นใหญ่เหนือเกาะลอยฟ้าหมื่นภพสิ
เป็นเทพ เป็นเจ้าเหนือหัวของดินแดนหนึ่ง ไม่หอมหวานกว่าการเป็นเจ้าของฟาร์มหมูรายใหญ่หรือไง?
หลินอวี้ถอนหายใจในใจ “ไม่รู้ว่าเมื่อไรปาฏิหาริย์ถึงจะมาเยือนอีกครั้ง หรือบางทีอาจไม่มีวันได้เห็นอีกแล้วก็ได้”
ปาฏิหาริย์นั้นเกินกว่าคนธรรมดาจะหยั่งรู้
ใครจะรู้ว่าจะมีการเรียกตัวครั้งที่สองหรือเปล่า?
ด้วยเหตุนี้ มนุษย์กลุ่มแรกที่ถูกเรียกตัวไปยังเกาะจึงกลายเป็นบุคคลเนื้อหอม ใคร ๆ ก็พากันเอาอกเอาใจ
ในยุคใหม่นี้ ผู้มีอาชีพคือคนเหนือคน!
“รออีกหน่อย!”
“ถ้าปาฏิหาริย์ไม่ปรากฏขึ้นสักที ฉันจะไปสมัครเป็นพนักงานติดตาม พอได้เป็นพนักงานแล้วก็มีโอกาสเดินทางไปเกาะลอยฟ้ากับผู้มีอาชีพกลุ่มแรก!”
“ไม่ว่ายังไง ฉันก็ต้องหาทางเข้าไปสัมผัสโลกอันลึกลับนั่นให้ได้”
คิดมาถึงตรงนี้ หลินอวี้ก็อดมองไปยังอาจารย์ประจำชั้นสาวสวยที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนไม่ได้
ซู่อี อาจารย์ประจำชั้นของเขา เป็นหนึ่งในผู้มีอาชีพกลุ่มแรก
ได้ยินว่าเธอเป็นนักเวทธาตุ แค่ใช้คาถาทะเลเพลิงครั้งเดียวก็เผาตึกทั้งหลังให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้
ทันใดนั้นเอง...
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของหลินอวี้
【การเดินทางพิชิตหมื่นภพเริ่มต้นขึ้น!】
【กำลังสุ่มเลือกมนุษย์จากดาวบลูสตาร์เพื่อเข้าสู่การทดสอบบนเกาะลอยฟ้า!】
【นี่คือทั้งการทดสอบและเส้นทางสู่การเป็นเทพ ขอให้ผู้ถูกเรียกตัวจงเดินทางอย่างทะนุถนอม!】
ชั่วขณะนั้น หลินอวี้ดีใจจนแทบคลั่ง
...
ห้องเรียนที่เคยครึกครื้นกลับเงียบลง
แต่ไม่นานนัก นักเรียนก็ส่งเสียงโห่ร้องกันอย่างบ้าคลั่ง
หลังผ่านไปหนึ่งปี ปาฏิหาริย์จากเกาะลอยฟ้าหมื่นภพก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง นั่นหมายความว่าในที่สุดพวกเขาก็มีโอกาสได้ขึ้นไปบนเกาะลอยฟ้า
“ปาฏิหาริย์ปรากฏขึ้นแล้ว!”
“การเรียกตัวครั้งนี้ ต้องมีฉันอยู่ด้วยแน่!”
“ฉันจะเป็นผู้มีอาชีพ จะเป็นผู้นำ! ฉันจะเลี้ยงหมูบนเกาะลอยฟ้า!!”
“...”
นักเรียนส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น
ซู่อีไม่ได้ห้ามปราม เธอเข้าใจความรู้สึกของนักเรียนเหล่านี้ดี
ถ้าเธอไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ถูกเรียกตัวกลุ่มแรก เธอก็คงควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนพวกเขา
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีคนถูกเรียกตัวไปยังเกาะลอยฟ้ากี่คน”
“แล้วจะมีสักกี่คนที่ได้เป็นผู้นำ!”
ซู่อีพึมพำด้วยความคาดหวังและอิจฉา “หวังว่าครั้งนี้สถาบันของเราจะมีผู้ได้อาชีพผู้นำสักคน!”
บนเกาะลอยฟ้า ผู้มีอาชีพผู้นำต่างหากที่เป็นลูกรักของ ‘กฎเกณฑ์’
ไม่ว่าจะปลูกข้าววิญญาณ สร้างอุปกรณ์ หรือรับสมัครกองกำลัง... มีเพียงผู้มีอาชีพผู้นำเท่านั้นที่ทำได้
ส่วนผู้มีอาชีพต่อสู้ทำได้แค่สู้ตายกับสัตว์ประหลาดกลางป่า
ไม่มีอาณาเขต
ไม่มีกองกำลัง
แค่เผลอพลาดนิดเดียว ผู้มีอาชีพต่อสู้ก็อาจถูกสัตว์ประหลาดฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ
แต่ผู้มีอาชีพผู้นำกลับได้รับสิทธิพิเศษในทุกด้าน
และผู้ที่มีโอกาสเป็นเทพมากที่สุด ก็คือผู้มีอาชีพผู้นำเช่นกัน
...
ผ่านไปราวไม่กี่วินาที
ลำแสงเจิดจ้าหลายสายพลันปรากฏขึ้นบนเพดานห้องเรียน
มีทั้งหมด 7 สาย
แต่ละสายส่องลงบนตัวนักเรียนคนหนึ่ง
หมายความว่านักเรียนทั้ง 7 คนนี้คือผู้โชคดีที่ได้รับเลือกให้เข้าสู่เกาะลอยฟ้าหมื่นภพ
ส่วนคนอื่น ๆ ก็พลาดวาสนาไป
“ครั้งนี้ดูเหมือนจะมีคนถูกเลือกเยอะกว่าปกติ!”
ซู่อีค่อนข้างประหลาดใจ แต่ไม่นานก็หันไปบอกนักเรียนทั้ง 7 คนว่า “หลังเข้าไปบนเกาะลอยฟ้าแล้ว ให้ตรวจดูตราพลังงานบนตัว พอพลังงานเต็ม พวกเธอก็จะเดินทางไปมาระหว่างเกาะลอยฟ้ากับดาวบลูสตาร์ได้!”
“อีกอย่าง อย่าลืมคำเตือนที่ฉันเคยบอกพวกเธอไว้เด็ดขาด!”
“บนเกาะลอยฟ้า ความปลอดภัยต้องมาก่อน!”
สายตาของเธอกวาดผ่านนักเรียนทั้ง 7 คนที่ถูกเลือกอย่างรวดเร็ว
หนึ่งในนั้นก็คือหลินอวี้
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ นักเรียนทั้ง 7 คน รวมถึงหลินอวี้ ก็หายวับไปท่ามกลางลำแสงเจิดจ้าเหล่านั้น
นักเรียนที่เหลืออยู่ในห้องเรียนต่างมีสีหน้าเหม่อลอย
บางคนถึงกับทรุดลงตรงนั้น ร้องไห้เสียงดังอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
พวกเขาพลาดโอกาสได้เป็นผู้มีอาชีพไปอีกครั้ง