"พวกคุณจะไปไม่ได้!" ชายวัยกลางคนเคราเต็มหน้า คนหนึ่งพุ่งออกมาจากฝูงชน น้ำลายกระเด็น
"ท่านโจวและท่านติ้งตายไปแล้ว! ถ้าพวกคุณไป คืนนี้ต้นไม้กลายพันธุ์พวกนั้นกลับมาอีก เราจะทำยังไง?!"
ประโยคนั้นดั่งประกายไฟที่ตกลงไปในกะทะน้ำมัน ผู้รอดชีวิตแตกตื่นกันยกใหญ่:
["นี่มันเอาชีวิตพวกเราทุกคน!"],
["ต้นไม้พวกนั้นถ้าไม่ฉีดยา มันจะกินคน!"],
["ขวางพวกเขาไว้! อย่าให้พวกเขาไป!"],
["ใช่! ปิดประตูใหญ่ให้ตาย!"],
["ห้ามปล่อยพวกเขาไปเด็ดขาด"],
["เร็ว! ขวางพวกเขาไว้!"],
......
ท่ามกลางฝูงชนที่ปั่นป่วน หญิงสาวผมสั้นที่เคยเจอหน้ากันที่หน้าต้นไม้กลายพันธุ์เมื่อตอนกลางวัน เบียดตัวฝ่าฝูงชนมาด้านหน้าได้อย่างยากลำบาก
"ทุกคนฟังฉันก่อน! ใจเย็น ๆ! ตอนกลางวันวันนี้ ต้นไม้กลายพันธุ์ถูกพวกเขากำจัดไปแล้ว! ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เราไม่ต้อง..."
"สวี่หลิน!" ชายวัยกลางคนขัดขึ้นเสียงเขียว: "เธออยู่พวกเดียวกันกับพวกเขาใช่ไหม?"
"แคร่—แกร่—"
เสียงเบรกอันแหลมคมดังเป็นชุดด้านหลังฝูงชน
ในวินาทีที่ประตูรถเปิด ทุกสายตาต่างก็ถูกดึงดูดไปโดยไม่รู้ตัว