เสียงกรีดร้องของนกแก้วมาคอว์ตัดบทสนทนาระหว่างลู่หนานเกอกับ 'มีมี': "นางงาม นางงาม! มีคนร้าย มีคนร้าย!"
ลู่หนานเกอลืมตาขึ้นทันที เห็นนกแก้วกำลังกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง กระโดดไปมาบนกรอบหน้าต่าง
"เป็นอะไร?" กู้ว่านพลิกตัวเด้งออกจากที่นอนลม ความง่วงหายวาบ
ลู่หนานเกอแผ่พลังจิตออกไปทันที
วินาทีถัดมา เธอถอนหายใจ—ถูกปิดล้อมอีกแล้ว!
นอกประตู กลุ่มคนหนึ่งกำลังคุยกันอยู่
"ไอ้สาม นายแน่ใจนะว่าพวกนี้มาจากนอกเมือง? ต่างแบกกระเป๋ากันหมด?" เสียงแหบพร่าของผู้ชายคนหนึ่งถาม
"จริงแท้แน่นอนพี่ใหญ่!" คนที่ถูกเรียกว่าไอ้สามพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น: "ผมเห็นกับตาตัวเอง มาจากทางเข้าตัวเมือง กลุ่มคนหนุ่มสาวสะอาดสะอ้าน ต่างแบกเป้กันหมด ตอนกลางคืน ผมกับไพ่สี่ผ่านมา ยังได้กลิ่นหอมอาหาร!"
"พี่ใหญ่..." ชายใส่เสื้อกล้ามเปื้อนคราบแทรกขึ้น เสียงแฝงความลังเล: "นายว่า...เสือกลายพันธุ์กับลิงนั่น จะเป็นฝีมือพวกมันรึเปล่า..."
"ไอ้หก แกจะเป็นคนมีอนาคตหน่อยได้มั้ย? ใจฝ่อไปได้" ไอ้สามพูดขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด
"ผมเห็นกับตาว่าพวกนี้เข้ามาจากนอกเมือง ยังมีข้ออ้างอะไรอีก หนึ่งคนหนึ่งเป้ แน่ใจได้ว่าข้างในเป็นของกินทั้งนั้น หน้าตาสะอาดสะอ้านไม่เหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้มา แล้วพวกมันเข้าเมืองโดยไม่ขับรถ แสดงว่าต้องซ่อนรถไว้ รถคันนั้นจะมีของกี่มากน้อยใครจะรู้!"
......
ลู่หนานเกอกับกู้ว่านกำลังจะแยกย้ายไปเรียกเพื่อนร่วมทาง ประตูก็ถูกเคาะอย่างเร่งรีบ
ลู่ซีฉือ: "หนานหนาน กู้ว่าน ตื่นได้แล้ว มีคนมา!"