แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่สภาพภายในลานจอดรถก็พอจะมองเห็นได้จากทางเข้าอยู่ไม่น้อย
ฉากที่ลู่หนานเกอยกมือกวาดรถทุกคันหายไปในพริบตา แล้วปล่อยรถบรรทุกเสบียงที่กองเป็นภูเขาออกมานั้น ทำให้ฉือซื่อและเหล่าพนักงานที่ยืนเรียงแถวอยู่ไกลๆ ต่างเบิกตากว้าง แม้จะพยายามอดกลั้นอย่างที่สุด แต่อากาศรอบข้างก็ยังสัมผัสได้ถึงความตกตะลึงอันเงียบงันนั้น
พวกเขาในฐานะพนักงานของฐานที่มั่น ถึงจะมีวินัยเคร่งครัด ปากไม่ส่งเสียงวิจารณ์ใดๆ แต่ในใจกลับกรีดร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง
[นี่... พื้นที่มิติของเด็กสาวคนนี้มันใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ย?!]
[พระเจ้า! ฉันได้ยินว่ามิติระดับสองของอวี๋เว่ยมีแค่ร้อยตารางเมตรเองนะ! แต่เด็กสาวคนนี้เมื่อกี้เอาต์รถทั้งลานจอดรถของฐานเราเข้าไปหมด แล้วยังเอาคันใหญ่ๆ ออกมาอีกขนาดนี้! มิติขนาดนี้... เป็นกี่เท่าของอวี๋เว่ยกันแน่?!]
[ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าในกลุ่มเด็กน้อยกลุ่มนั้นจะมีคนเป็นพลังมิติ!]
[ฉันจำได้ว่าช่วงนี้ทั้งฐานพูดกันว่าพวกที่กลับมาคราวนี้ล้วนเป็นสายต่อสู้ทั้งนั้น!]
ฉือซื่อได้ยินเสียงของฉืออี ก็หันไปสั่ง: "ทุกคน แบ่งกลุ่มตามที่กำหนดไว้ เข้าไป!"
ภายใต้การนำของเขา ทีมชุดดำและชุดน้ำเงินเดินเข้าไปในลานจอดรถอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อพนักงานทุกคนยืนประจำที่ในพื้นที่ว่างของลานจอดรถแล้ว ฉือหยานโจวพูดขึ้น: "สิ่งเหล่านี้ คือเสบียงที่พวกเรานำกลับมา
งานของพวกคุณ คือแกะห่อ แยกประเภทเบื้องต้น และลงทะเบียน! ทุกคนต้องทำอย่างละเอียดและมีประสิทธิภาพ!