จินเซียวถูกเหอจัวพูดจนหน้าซีดเผือด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรงหลายที กว่าจะยื้อคอเถียงกลับออกมาได้
"เหอจัว! แกมีอะไรจะพูดก็พูดไปเถอะ!
พวกฉันหวังดีพาคนเก่งๆ มาช่วย แกจะพูดจาเสียดสีแทงใจดำกันขนาดนี้เลยเหรอ!"
เหอจัวกอดอก เชิดคางเล็กน้อย หัวเราะเยาะเย้ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจจนแทบล้นออกมา
"จินเซียว ฉันจะพูดกับแกยังไงดี? ต่อให้สมองแกโดนซอมบี้กินเป็นของว่างตอนวันสิ้นโลกไปแล้ว ตาสองข้างบนหน้านี่ก็ไม่ใช่ของตกแต่งใช่มั้ย?"
เหอจัวยื่นมือชี้ไปที่กลุ่มลู่หนานเกอ...
"ดูสิ! อ้าตาสองรูเบ้อเริ่มนั่นดูให้ดี!
พี่น้องพวกเราสิบกว่าคน ตั้งแต่หน้าตา เนื้อตัว จนถึงเส้นผมและปลายเท้า ทุกรูขุมขนส่งกลิ่นเดียวกันออกมา—รังเกียจ!
ถ้าแกยังลืมตาแล้วบอกไม่เห็นอะไร ฉันไม่เชื่อว่าแกตาบอดจริง!"
"ต้องให้พวกเราแกะสลักคำว่า 'จินเซียว ไสหัวไป' ห้าตัวอักษรนั้นเป็นป้ายปักไว้ตรงหน้าแก ถึงจะอ่านออกงั้นเหรอ?"
จินเซียวโดนเหอจัวพูดยียวนจนตัวสั่นไปทั้งตัว เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ นิ้วชี้ไปที่เหอจัว อ้าปาก "แก..." อยู่ตั้งนานก็ไม่สามารถพูดจบเป็นประโยคได้สักที
"แก...แกมัน..."
"พี่จิน! พี่จิน! พี่ใจเย็นๆ ก่อน...ลดอารมณ์ลงหน่อย พูดน้อยๆ เข้า!" หลินซวงรีบเข้ามาจับแขนจินเซียว ดึงเขาถอยหลังออกไป พร้อมเสียงเบาลง
"พี่ก็ไม่ใช่...เอ่อ...ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนเหอจัวด่าแล้ว ครั้งไหนพี่เคยได้เรื่องบ้าง? ทำไมต้องไปทำแบบนี้ด้วย? ต้องเอาหน้าไปให้เขาตบทุกทีเลยเหรอ?"